زیرمیزی!
کریم بخش کردی تمندانی| اول شهریور زادروز بوعلی سینا و روز پزشک در ایران است و در این روزها بسیاری از طوایف لیست پزشکان خود را در فضای مجازی اعلام می کنند که به نظر امری پسندیده است که طوایف و قومیت ها به تحصیل کردگان خود افتخار می کنند.
به گزارش میار در ادامه این یادداشت آمده است، با احترام به جامعه پزشکی و عذر خواهی از آنان که کاهش آلام مردم برای آنان مهم است نه پول، این مطلب فقط خطاب به پزشکان زیر میزی بگیر است .
زیر میزی واژه ای آشنا بیشتر در پزشکی است. زیر میزی؛ «در واقع به مبلغی گفته می شود که خارج از چارچوب قانون و تعرفه های قانونی پزشک از بیماری که نیاز به خدمات پزشکی دارد و بیشتر در حالت اضطرار برای دریافت خدمات پزشکی است از بیمار مطالبه می کند». پرداخت زیرمیزی برای مردم فقیری که پول و سرمایه چندانی ندارند، واقعا کاری سخت است ولی وقتی یک واقعیت در جامعه است بیمار چاره ای جز پرداخت آن ندارد.
پرداخت زیرمیزی هم مشکلاتی دارد؛ بخاطر فرار از مالیات بیشتر یا بصورت نقدی است یا با ارزهای خارجی و حتی سکه طلا و یا واریز آن به حساب هایی که بنام پزشک زیر میزی بگیر نیستند.
زیر میزی در سیستان و بلوچستان بخاطر کمبود پزشک تقریبا نسبت به استان هایی که پزشک متخصص بیشتری دارند خیلی بیشتر است و همین موجب شده مردم استان ما برای درمان به دیگر استان ها بروند.
دو تجربه شخصی خودم از وضعیت بهداشت و درمان در کشور خودم و کشور همسایه پاکستان شاید جالب باشد:
⬅️روزی بیماری فقیر و تنگ دست نیاز به یک عمل جراحی اضطراری داشت، به یک پزشک بومی در مرکز استان مراجعه کردیم که وضع مالی او از هر تاجری بهتر بود، مبلغ زیر میزی را یکصد میلیون تومان اعلام نمود. چانه زدیم و از فقر و فاقه بیمار گفتیم و اینکه برای تان دعا می کند. نهایت سه میلیون تخفیف برای دعای فقیری داد که همه هستی او یکصد میلیون نمی شد.
⬅️روزی هم در کشور همسایه پاکستان سفر کرده بودم و دوست و همسفرم بیمار شد و نیاز به عمل جراحی فوری داشت، به بیمارستان میو در لاهور مرکز ایالت پنجاب بردم و نگران هزینه درمان در غربت بودم و میزان زیرمیزی. وقتی به پزشک جراح در این مورد، یعنی زیرمیزی صحبت کردم، چنان به من نگاه کرد که گویی هذیان می گویم. در پذیرش بیمارستان تابلویی نصب شده بود با این مضمون که هزینه پذیرش در بیمارستان فقط یک روپیه است، که در آن زمان روپیه ۳۳۰ ریال بود و اینترنت پر سرعت بصورت رایگان برای همه مراجعهکنندگان در پذیرش وصل می شد، غذای مناسب در ظروف آلومینیومی به بیمار و همراه داده می شد، هزینه همراهی یا بالاسری بیمار وجود نداشت، دارویی خارج از بیمارستان نیاز نبود، و.... به هر حال بیمار مورد عمل جراحی در اولین روز مراجعه قرار گرفت و همه هزینه درمان یک شهروند ایرانی در کشوری بیگانه که حدود یک هفته در آی سی یو بود، فقط یک روپیه یا همان ۳۳۰ ریال شد و زیرمیزی واژه ناآشنا برای پزشکان بود.
آری امروز هزینه های درمان برای مردمی که از فقر رنج می برند سرسام آور است و اینکه پزشکان به تعرفه های قانونی راضی نیستند و زیرمیزی های نجومی از بیماران فقیر طلب می کنند بسیار دردآور است. شاید سیستم بهداشت و درمان ما بیشتر از بیماران بیمار است و نیاز به درمان دارد، که در آن به بیماران سرطانی به جای داروی شیمی درمانی آب مقطر تزریق می کند تا داروی شیمی درمانی را در بازار سیاه به قیمت بیشتری بفروشند، شاید اعتقادات دینی و انسانیت هم در کشور ما رو به افول است که ارزش دعای خیر بیمار فقیر و تنگدست ارزش زیادی نسبت به مبلغ زیر میزی ندارد و شاید سوگند بقراط در یونان باستان به آپولون و دیگر الهه ها ... و یا سوگند نامه پزشکی در ایران که در پیشگاه قرآن کریم به خداوند قادر متعال که دانای آشکار و نهان است و نامش آرامش دل های خردمندان و یادش شفای آلام دردمندان.... همه پزشکان هنگام فراغت از تحصیل آن را می خوانند، سوگندی نمادین است و ضمانت اجرایی ندارد، شاید هم وقتی فساد جامعه را فرا گرفته است، تعرفه های قانونی با تورم تناسبی ندارند و موجب گرفتن زیر میزی شده است و .... .
