درآمد طرح رزاق کجاست؛
گزارشی از بیمارستان زابل/ اینجا حتی پتو و ملحفه هم نداریم!
وضعیت بحرانی زیرساختهای درمانی در زابل همزمان با سرمای زودرس، سلامت مردم سیستان را با تهدیدی جدی مواجه کرده و موجی از انتقادات را نسبت به مدیریت دانشگاه علوم پزشکی برانگیخته است؛ فعالان اجتماعی و شهروندان با افشای نبود امکانات اولیهای چون پتو و ملحفه در بیمارستان امام علی (ع)، خواهان مداخله فوری رئیسجمهور و اختصاص بودجه برای تکمیل پروژههای نیمهتمام درمانی هستند؛ این گزارش پرده از واقعیتی برمیدارد که در آن فشار مضاعف بر کادر درمان و فرسودگی تجهیزات، زنگ خطر یک فاجعه انسانی را با فرا رسیدن زمستان به صدا درآورده است.
به گزارش میار، «آدم سالم میرود، بیمار برمیگردد.» این جمله کوتاه اما تکاندهنده، خلاصه وضعیتی است که این روزها بر مراکز درمانی زابل سایه افکنده است. تصور کنید در سرمای استخوانسوز دشت سیستان، مادری نگران یا پدری رنجور برای تسکین درد به تنها پناهگاههای درمانی شهر، مراجعه میکنند اما به جای مرهم، با تختهای بدون ملحفه، نبود پتو و دستگاههای خراب مواجه میشوند. اینجا روایت درد، پیش از درمان آغاز میشود.
زنگ خطر سلامت در شمال استان
در حالی که سرمای زودرس و شیوع بیماریهای فصلی مانند آنفولانزا، زنگ خطر سلامت را در سیستان به صدا درآورده است، گزارشهای میدانی و روایتهای مردمی حاکی از وضعیت بحرانی در زیرساختهای درمانی زابل است. طی روزهای اخیر، علی ملایی، کنشگر اجتماعی و جمعی از شهروندان با انتشار متنهایی تکاندهنده، از فرسودگی شدید تجهیزات، کمبود نیروی انسانی و مدیریت ناکارآمد در بیمارستانهای اصلی شهر پرده برداشتهاند؛ وضعیتی که اگر نادیده گرفته شود، میتواند در آستانه زمستان به یک فاجعه انسانی تبدیل شود.
روایت میدانی؛ امکانات اولیه هم نیست
عمق فاجعه زمانی نمایان میشود که پای درد دل مراجعان بنشینیم. پورکرمی، یکی از پیشکسوتان فرهنگی منطقه، در پیامی که بازتابدهنده صدای بسیاری از اهالی است، وضعیت بیمارستان را اسفبار توصیف میکند.
بر اساس مشاهدات عینی این شهروند، بیمارستان با فقدان عجیب امکانات اولیه دست و پنجه نرم میکند:
- نبود پتو، ملحفه و متکا برای بیماران بستری.
- خرابی درب و قفل سرویسهای بهداشتی.
- تختهای نامرتب و غیراستاندارد.
- خرابی دستگاههای فروش خودکار (که پول کم میکنند اما کالا نمیدهند).
پورکرمی در بخشی از گلایه خود میگوید: «به هر مدیر یا مسئولی هم که گفتیم، بهانه پول داشت. سوال اینجاست که درآمد حاصل از بیماران کجا میرود؟ ضعف مدیریت بیش از کمبود بودجه نمایان است.»
فشار مضاعف بر کادر درمان و زیرساختها
علی ملایی، کنشگر اجتماعی سیستان، با نگاهی کلانتر به بحران بیمارستان امام علی (ع) پرداخته است. به گفته وی، این مرکز درمانی سالهاست بیش از ظرفیت خود بار درمان منطقه را به دوش میکشد.
فرسودگی تجهیزات در کنار فشار طاقتفرسا بر پرسنل و کمبود شدید نیروی انسانی، نهتنها کیفیت خدمات را کاهش داده است، بلکه سلامت روان و جسم کادر درمان را نیز تهدید میکند. ملایی هشدار میدهد: «امروز که تازه زمستان آغاز شده، وضعیت چنین است؛ ادامه این روند پیامدهای سنگینی برای جامعه خواهد داشت.»
مطالبه مشخص؛ تکمیل پروژههای نیمهتمام و عدالت درمانی
فعالان اجتماعی و مردم سیستان راهکارهای مشخصی را پیش پای مسئولین گذاشتهاند. مهمترین مطالبه، اتمام فوری پروژه نیمهتمام بیمارستان امام خمینی زابل است. پروژهای که بهرهبرداری از آن میتواند بار عظیمی را از دوش بیمارستانهای فرسوده فعلی بردارد.
همچنین پیشنهاد شده است که از سود طرح رزاق سیستان به عنوان یک منبع مالی فوری برای تجهیز و تکمیل زیرساختهای درمانی استفاده شود تا عدالت اجتماعی از شعار به عمل تبدیل شود.
چشمانتظار تدبیر پزشک رئیسجمهور
روی سخن مردم سیستان با بالاترین مقامات اجرایی و نظارتی کشور است. از دکتر پزشکیان، ریاست محترم جمهوری که خود سالها سکاندار وزارت بهداشت بودهاند، تا دکتر حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت مجلس.
انتظار میرود دکتر شهدادی، رئیس دانشگاه علوم پزشکی زابل و دکتر حسین شیردل رییس بیمارستان امام علی (ع) زابل، به جای ارائه دلایل تکراری کمبود بودجه، پاسخی شفاف به وضعیت بهداشتی بیمارستانها بدهند. چرا که به گفته مردم، ضعف مدیریت در ساماندهی همان اندک داشتهها نیز مشهود است.
در پایان متذکر میشویم؛ زمستان سیستان تازه شروع شده است و فرصت برای آزمون و خطا وجود ندارد. صدای تختهای لرزان و گلوی خشک بیماران در بیمارستانهای زابل، نیازمند گوشی شنوا و اقدامی عاجل است. اگر امروز برای جذب نیروی درمانی، نوسازی تجهیزات اولیه (از پتو تا سرویس بهداشتی) و تکمیل بیمارستان جدید اقدام نشود، فردا برای هرگونه تدبیری دیر خواهد بود. سلامت مردم، خط قرمزی است که هیچ بهانهای آن را توجیه نمیکند.
