دشمن صهیونی-آمریکایی با چه بمبی برق ها را قطع کرد!؟

در پی قطعی برق در مناطقی از تهران و کرج طی شب گذشته و پس از بمباران توسط بمب‌افکن‌ها یا جنگنده‌های آمریکایی، بسیاری مدعی شده‌اند که در این بمباران‌ها از بمب‌های گرافیتی استفاده شده است اما بمب گرافیتی چیست و چگونه عمل می‌کند؟

به گزارش میار، بمب‌های گرافیتی که با نام بمب خاموشی یا بمب نرم نیز شناخته می‌شوند، ابری متراکم از ذرات بسیار ریز گرافیت را بر فراز منطقه هدف پخش می‌کنند. از آنجا که گرافیت، حتی به‌صورت ذرات پراکنده در هوا، رسانای بسیار قوی برق است، هرگونه خطوط انتقال برق یا تجهیزات الکتریکی در محدوده هدف دچار اتصال کوتاه می‌شوند.

چنین حمله‌ای به یک منطقه نظامی یا غیرنظامی باعث از کار افتادن تمام تجهیزات الکتریکی آن منطقه خواهد شد. اگر این مواد بر فراز یک نیروگاه برق رها شوند، کل منطقه‌ای که آن نیروگاه را تغذیه می‌کند نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

با اینکه بمب گرافیتی در دسته سلاح‌های غیرکشنده قرار می‌گیرد اما قطع گسترده برق در میان جمعیت غیرنظامی، می‌تواند به تلفات انسانی نیز منجر شود، چرا که عملا اماکنی مانند بیمارستان‌ها نیز با قطع برق از کاربری خارج خواهند شد.

بمب گرافیتی چگونه کار می کند؟

بمب‌های گرافیتی چندین دهه است که وجود دارند و دست‌کم در دو مورد توسط کشورهای غربی مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

در سال 1999، طی عملیات Allied Force، جنگنده‌های F-117 آمریکا بمب‌های CBU-94 را بر فراز صربستان رها کردند که به‌سرعت حدود 70 درصد برق کشور را قطع و فشار روانی شدیدی بر حکومت وارد کرد.

هدف اصلی این اقدام، از کار انداختن رادارها و سامانه‌های ارتباطی ارتش یوگسلاوی با حداقل تلفات غیرنظامی بود اما قطع برق به بیمارستان‌ها، حمل‌ونقل عمومی و سیستم‌های آب و فاضلاب نیز آسیب رساند.

در سال 1991، نیروی دریایی ایالات متحده از یک نوع سرجنگی که برای موشک کروز تاماهاوک توسعه داده بود استفاده کرد تا برق بخش‌های وسیعی از عراق را قطع کند.

این سرجنگی‌ که با نام Kit-2 شناخته می‌شود و استفاده از آن‌ یک سال بعد فاش شد، رشته‌هایی از فیبر کربن را در فضا پخش می‌کرد که باعث اتصال کوتاه در تجهیزات الکتریکی می‌شد. گفته می‌شود نیروی هوایی آمریکا نیز به دنبال این اقدام، به توسعه نسخه اختصاصی خود از بمب خاموشی ترغیب شد.

CBU-94/B یا BLU-114/B

بمب BLU-114/B نوعی بمب خوشه‌ای است؛ به این معنا که تعداد زیادی ریز‌مهمات را به شکل کپسول‌هایی در اندازه قوطی نوشابه در منطقه پخش می‌کند. این کپسول‌ها رشته‌های بسیار رسانای فیبر کربن را پراکنده می‌کنند که گفته می‌شود حتی از نمونه‌های استفاده‌شده در تاماهاوک‌های جنگ خلیج فارس نیز نازک‌تر هستند.

اغلب میان اصطلاحات CBU-94/B و BLU-114/B در بحث بمب‌های خاموشی سردرگمی وجود دارد. در اصطلاحات نظامی، CBU-94/B (واحد بمب خوشه‌ای) در واقع نقش وسیله حامل را دارد. این یک محفظه بزرگ دو‌تکه است که به جنگنده‌هایی مانند B-2 یا F-35 متصل می‌شود. خودِ این سامانه باعث قطع برق نمی‌شود؛ وظیفه‌اش فقط حمل سلاح اصلی یعنی 202 زیرمهمات کوچک‌تر به نام BLU-114/B و رهاسازی آن‌ها در هوا بر فراز منطقه هدف است.

چگونگی عملکرد بمب‌های گرافیتی

بمب‌های گرافیتی عموماً دارای وزنی در حدود 450 کیلوگرم و از نظر قیمت در مقایسه با بمب‌های جنگی بسیار ارزان قیمت هستند. عملکرد این بمب‌ها همانند بمب‌های ناپالم است به طوری که بعد از رها شدن از هواپیما، پوسته خارجی آن می‌ترکد و الیاف درونی آن خارج و در فضا منتشر می‌شود و به تدریج روی کابل‌های برق فشار قوی در مراکز نیروگاهی فرود می‌آید و با ایجاد جرقه و آتش سوزی باعث خسارات سنگین به این‌گونه مراکز می‌شود. الیاف درونی این بمب درون 20 الی 40 کپسول است که در هر کپسول حدود 100 الی 200 دوک نخ الیاف سبک وزن و نرم قرار دارد. طول هر رشته نخ الیاف آن به 40 متر می‌رسد و در مقابل حرارت تا 3000 درجه مقاوم است.

البته این نوع بمب‌ها نوع دیگری علاوه بر الیافی هم دارند، یعنی نوع پودری بمب‌های گرافیتی؛ در نوع پودری این نوع بمب‌ها، کپسول‌ها که دو قسمتی هستند به وسیله چتر فرود می‌آیند و در میانه راه قسمت پایین کپسول جدا و پودر ذغالی بسیار نرم و سبکی از آن خارج و در فضا منتشر می‌شود و به تدریج روی محل اتصالات مراکز نیروگاهی می‌نشیند. این پودر ذغالی به صورت یک عایق الکتریسیته عمل می‌‌کند و تمام مدارات و جریان‌ها را قطع می‌کند. 

در واقع این سلاح از اصول پایه فیزیک برق فشار قوی استفاده می‌کند. وقتی رشته‌های رسانای گرافیتی روی ترانسفورماتورها و خطوط برق می‌نشینند، روی عایق‌ها قرار می‌گیرند و فازهای مختلف برق یا سیم‌های دارای ولتاژ را به هم یا به زمین متصل می‌کنند. این اتفاق باعث ایجاد اتصال کوتاه‌های شدید و آنی موسوم به آرک الکتریکی می‌شود. جرقه‌های حاصل، کلیدهای حفاظتی شبکه را به‌طور گسترده قطع می‌کنند و می‌توانند باعث داغ شدن بیش از حد و حتی انفجار ترانسفورماتورهای روغنی شوند؛ در نتیجه، برق به‌سرعت قطع می‌شود.

بنابراین گزارش، این فناوری، یک فناوری بالغ با سابقه عملیاتی اثبات‌شده در عملیات‌های هوایی آمریکا است. در جریان جنگ خلیج فارس در سال 1991، نیروی دریایی آمریکا با استفاده از موشک‌های تاماهاوک گرافیت را بر فراز عراق پخش کرد و ظرف 24 ساعت نخست، تقریباً 90 درصد از شبکه برق کشور را از کار انداخت.