از شهر بشردوستانه تا بنیاد بشردوستانه؛
جنایات بشردوستانه به سبک اسرائیل/ چگونه رژیم صهیونیستی، فاجعه غزه را پنهان میکند
کودکان در غزه به والدین خود میگویند میخواهند به بهشت بروند «زیرا حداقل در بهشت غذا هست». کارکنان کمیته بینالمللی نجات، گزارش میدهند که خانوادهها یک تکه نان را بین پنج یا شش نفر تقسیم میکنند و کودکان به طور منظم گرسنه به خواب میروند. نادیا مضوخ، زن باردار، صفهای خطرناک غذا را برای جنینش تحمل میکند. حتی کارکنان سازمان خیریه MedGlobal نیز از کمبود غذا دچار سرگیجه و سردرد میشوند. این روایتها، عمق رنج انسانی را فراتر از اعداد و ارقام نشان میدهند.
به گزارش میار، در غزه، هوا با غبار و بوی ناامیدی آمیخته است. در هر گوشهای، فریادهای توخالی کودکان به گوش میرسد؛ کودکانی که دیگر اشکشان خشک شده و تنها با چشمانی بیفروغ به دنبال لقمهای نان میگردند. در این سرزمین ویران، نفس کشیدن خود به مبارزهای دردناک و روزمره تبدیل شده است. رفح، شهری که زمانی ۲۷۵ هزار نفر جمعیت داشت، اکنون پناهگاه نزدیک به ۱.۵ میلیون فلسطینی است که بیشترشان زنان و کودکاناند. در میان این جمعیت انبوه، کودکانی با پاهای برهنه و نشانههای آشکار سوءتغذیه، تنها در خیابانها سرگردانند. تصویر یک زن باردار، نادیا مضوخ، که با همسر و سه فرزندش در چادری زندگی میکند و از هل داده شدن یا زیر دست و پا ماندن در صفهای طولانی برای یک کاسه سوپ آبکی میترسد، عمق این فاجعه انسانی را نشان میدهد. این تنها یک برش از زندگی روزمره در سرزمینی است که در آن، بقا به معجزهای دستنیافتنی تبدیل شده است.
در میان این رنج بیکران، واژه «بشردوستانه» به نقابی بیرحمانه تبدیل شده است. این کلمه، که قرار بود نماد شفقت و کمک باشد، اکنون به سپری زبانی بدل گشته که پشت آن، اقداماتی هولناک پنهان میشوند. این دیگر کمک نیست؛ این یک انکار حسابشده است، سلاحی که در پوشش واژگان مراقبت پیچیده شده است. نهادهای بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری به طور مداوم اتهاماتی را مطرح میکنند که نشان میدهد اقدامات اسرائیل، در حالی که گاهی در لفافه «بشردوستانه» پیچیده میشوند، اساساً با اصول بشردوستانه در تضاد هستند. دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد به صراحت اعلام کرده است که «سازوکار کمکهای بشردوستانه نظامیشده اسرائیل با استانداردهای بینالمللی توزیع کمک در تضاد است». عفو بینالملل نیز تأکید دارد که اسرائیل از «گرسنگی دادن به غیرنظامیان به عنوان سلاح جنگی» استفاده میکند و عمداً شرایطی را تحمیل میکند که «برای نابودی فیزیکی جمعیت فلسطین محاسبه شده است». این نشان میدهد که این اصطلاح نه تنها یک نامگذاری نادرست است، بلکه ابزاری استراتژیک برای پاکسازی اقدامات مجرمانه، دفع انتقادات بینالمللی و حفظ روایتی دروغین از انطباق با قوانین بینالمللی است.
ابعاد این بحران انسانی سرسامآور است. از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، حداقل ۵۸,۵۷۳ فلسطینی در غزه کشته و ۱۳۹,۶۰۷ نفر زخمی شدهاند. از ۱۸ مارس ۲۰۲۵، بیش از ۷۳۷,۰۰۰ فلسطینی دیگر آواره شدهاند و تقریباً ۸۸٪ از نوار غزه تحت دستورات آوارگی یا مناطق نظامیشده قرار دارد. تقریباً هر فرد در غزه، یعنی ۱.۹ میلیون فلسطینی، به کمکهای بشردوستانه فوری نیاز دارد. علاوه بر آمار تکاندهنده تلفات و آوارگی، لایهای عمیقتر از رنج وجود دارد که کمتر دیده میشود: آسیبهای روانی. صدای مداوم پهپادها در بالای سر، یادآور دائمی تهدیدی همهجانبه است که هرگونه حس امنیت را از بین میبرد و به بحران سلامت روان جمعی دامن میزند که مدتها پس از پایان درگیریها ادامه خواهد داشت. این بحران، یک نسل کامل را تحت تأثیر قرار داده و آیندهای پر از زخمهای عمیق روحی و روانی را برای آنها رقم زده است.
فصل ۱: محاصره زندگی: گرسنگی دادن عامدانه
چنگال گرسنگی
در غزه، بازارهای خالی و جستجوی ناامیدانه برای غذا به یک واقعیت روزمره تبدیل شده است. مائی العلاوده، سخنگوی سازمان کمکهای پزشکی برای فلسطینیان در غزه، گزارش داد که در بازار «به دنبال غذا گشتم، اما متاسفانه دست خالی برگشتم. حتی یک بسته آرد هم پیدا نمیشد». نادیا مضوخ، زن باردار آواره، با تلخی میگوید: «این قحطی است – نه نانی هست و نه آردی». قیمت مواد غذایی سر به فلک کشیده است؛ به عنوان مثال، قیمت ۲۵ کیلوگرم آرد گندم از ۲۳۵ دلار در دیرالبلح تا ۵۲۰ دلار در غزه و خان یونس متغیر است که نشاندهنده افزایش ۳۰۰۰ درصدی از فوریه ۲۰۲۵ است. گذرگاههای مرزی به غزه بیش از دو ماه است که بسته شدهاند – طولانیترین مدتی که جمعیت با آن مواجه بودهاند – که منجر به افزایش نجومی قیمت مواد غذایی در بازارها شده و آنچه را که اندک غذایی موجود است، برای اکثر خانوادهها غیرقابل دسترس کرده است.
آمار نگرانکننده گرسنگی
دادههای مربوط به ناامنی غذایی و سوءتغذیه در غزه تصویری هولناک را ترسیم میکند. از ۱۱ مه تا پایان سپتامبر ۲۰۲۵، کل نوار غزه در فاز ۴ طبقهبندی یکپارچه امنیت غذایی یعنی «اضطراری» قرار دارد. انتظار میرود کل جمعیت با ناامنی غذایی حاد در سطح بحران یا بدتر مواجه شوند. این شامل ۴۷۰,۰۰۰ نفر (۲۲ درصد جمعیت) در فاز ۵ یعنی «فاجعه»، بیش از یک میلیون نفر (۵۴ درصد) در فاز ۴ یعنی «اضطراری» و نیم میلیون نفر باقیمانده (۲۴ درصد) در فاز ۳ یعنی «بحران» است. طبقهبندی وضعیت اضطراری غذایی را در سراسر نوار غزه اعلام کرده است، به طوری که ۱.۸۴ میلیون نفر ناامنی غذایی حاد را تجربه میکنند.
پیشبینیها نشان میدهد که بین آوریل ۲۰۲۵ تا مارس ۲۰۲۶، نزدیک به ۷۱,۰۰۰ مورد سوءتغذیه حاد در کودکان ۶ تا ۵۹ ماهه، از جمله ۱۴,۱۰۰ مورد شدید و همچنین نزدیک به ۱۷,۰۰۰ زن باردار و شیرده نیازمند درمان سوءتغذیه خواهند بود. سازمان جهانی بهداشت ۲۱ مورد مرگ کودکان زیر پنج سال را در سال ۲۰۲۵ مرتبط با سوءتغذیه ثبت کرده است. وزارت بهداشت غزه گزارش داده که ۸۰ کودک و ۲۱ بزرگسال از ابتدای جنگ بر اثر گرسنگی جان باختهاند که تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵، مجموع تلفات ناشی از گرسنگی را به ۱۰۱ نفر، از جمله ۸۰ کودک رسانده است. این آمار، گرسنگی را به یک قاتل خاموش و در عین حال بیرحم تبدیل کرده است.
اطلاعات فوق به وضوح مقیاس انسانی فاجعه را نشان میدهد، به ویژه برای آسیبپذیرترین گروهها. آمار مرگ و میر، شواهد انکارناپذیری برای ادعای «گرسنگی اجباری» ارائه میدهند. ارقام پیشبینی شده نیز مسیر رو به وخامت بحران را برجسته میکند و نشان میدهد که وضعیت در حال بدتر شدن است و سطح فعلی کمکها و دسترسی برای جلوگیری از فاجعه بیشتر کافی نیست.
سلاحسازی کمکها
تأمین اقلام ضروری به طور سیستماتیک انکار یا به شدت محدود میشود. آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی از ۲ مارس ۲۰۲۵، به مدت ۴.۵ ماه اجازه ورود هیچ کمک بشردوستانه، از جمله داروها و لوازم پزشکی را نداشته است. از ۱۹ مه، تنها تعداد محدودی از آژانسهای سازمان ملل و سازمانهای غیردولتی بینالمللی اجازه یافتهاند که «مقدار بسیار کمی کمک» را وارد غزه کنند. سازمان ملل و شرکای بشردوستانه برای نزدیک به ۸۰ روز متوالی، از اوایل مارس تا اواسط مه ۲۰۲۵، به دلیل محاصره کامل دسترسی بشردوستانه و تجاری، قادر به تحویل هیچ گونه مواد غذایی به نوار غزه نبودند.
عفو بینالملل اعلام کرده است که اسرائیل «به طور گستاخانهای از دستورات الزامآور صادر شده توسط دیوان بینالمللی دادگستری در ژانویه، مارس و مه ۲۰۲۴ سرپیچی کرده است» که خواستار جریان بیوقفه کمکها به غزه بود. این سازمان تأکید میکند که اسرائیل «محاصره ظالمانه و خفهکننده» و یک محاصره کامل ۸۰ روزه را حفظ کرده است. صدها کامیون کمک، که بیشترشان مواد غذایی حمل میکنند، در العریش مصر منتظر مجوز اسرائیل برای ورود به غزه هستند. اقلام حیاتی مانند سوخت و گاز پخت و پز از ۲ مارس به غزه اجازه ورود نیافتهاند، که این امر بر عملکرد دستگاههای پزشکی حیاتی تأثیر میگذارد. کمیته بینالمللی نجات بیش از ۶ تن لوازم پزشکی نجاتبخش آماده ورود به غزه دارد، اما به دلیل محاصره تقریباً کامل فعلی، تحویل آن نامشخص است. اسرائیل حتی اقلامی مانند خرما، قیچی، چادرهای دارای میلههای فلزی و کیتهای پزشکی حاوی چاقوی جراحی را به بهانه «استفاده دوگانه» رد کرده است. صندوق جمعیت سازمان ملل نیز ۱۷۰ کامیون لوازم نجاتبخش، از جمله دستگاههای سونوگرافی و انکوباتورهای قابل حمل، از مارس ۲۰۲۵ در مرز دارد که اجازه ورود نیافتهاند.
این شواهد نشان میدهد که محرومیت گسترده از غذا نه یک نتیجه تصادفی از درگیری، بلکه یک استراتژی سیستماتیک و عمدی است. طبقهبندیهایی که کل جمعیت را در وضعیت بحرانی یا بدتر نشان میدهد، همراه با مسدود کردن صریح کامیونهای کمک و رد خودسرانه اقلام ضروری، نشان میدهد که گرسنگی گسترده یک پیامد برنامهریزی شده است. این وضعیت با ادعاهای «گرسنگی به عنوان سلاح جنگی» همخوانی دارد که خود یک جنایت جنگی است. این واقعیت که ۱۱۶,۰۰۰ تن کمک غذایی و صدها پالت درمان سوءتغذیه «در مرز منتظر ورود هستند» در حالی که مردم از گرسنگی میمیرند، این نتیجهگیری را تقویت میکند که این «فاجعهای عمدی و ساخته دست بشر» است.
چرخه معیوب سوءتغذیه و بیماری
دادههای مربوط به سوءتغذیه حاد ویرانگر است اما تعامل آن با سیستم بهداشتی در حال فروپاشی، همافزایی مرگباری را ایجاد میکند. کمبود شدید سوخت بیمارستانها، سیستمهای آب و فاضلاب را فلج میکند و منجر به گسترش سریع بیماریهای واگیردار مانند اسهال آبکی حاد میشود. افراد دچار سوءتغذیه، به ویژه کودکان و زنان باردار، به شدت در برابر این بیماریها آسیبپذیر هستند و بدون لوازم پزشکی مناسب یا بیمارستانهای فعال، عوارض قابل درمان در هنگام تولد به حکم مرگ تبدیل میشوند. موارد خاص مرگ کودکان به دلیل عدم دسترسی به شیرخشک تخصصی نشان میدهد که چگونه محاصره عمدی اقلام خاص به طور مستقیم به مرگهای قابل پیشگیری منجر میشود و سیستم کمکرسانی غزه را به «کشتارگاه انسانی» تبدیل کرده است.
بوروکراسی به مثابه ابزار کنترل و مجازات
گزارشهای دقیق از «فرایندهای دست و پا گیر» و «بازرسیهای خودسرانه» اسرائیل نشان میدهد که تأخیرها و رد کمکها تنها ناکارآمدیهای لجستیکی نیستند. رد اقلامی مانند کپسولهای اکسیژن، کیتهای پزشکی و حتی چادر به بهانههای مبهم «استفاده دوگانه»، در حالی که اقلام حیاتی مانند سوخت به طور کامل مسدود شدهاند، نشاندهنده یک استراتژی عمدی در استفاده از رویههای بوروکراتیک به عنوان سلاح است. این امر برای کنترل میزان و نوع کمکهای ورودی به غزه، طولانی کردن رنج و ایجاد حس فراگیر درماندگی در میان جمعیت عمل میکند. این یک شکل از مجازات جمعی است که خود نقض قوانین بینالمللی محسوب میشود و به اسرائیل اجازه میدهد تا ادعا کند که کمکها را «اجازه میدهد» در حالی که در واقعیت، حداقل میزان تحویل و حداکثر تأثیر بر جمعیت غیرنظامی را تضمین میکند.
داستانهای انسانی از ناامیدی
این آمارها با روایتهای فردی جان میگیرند. کودکانی که به والدین خود میگویند میخواهند به بهشت بروند «زیرا حداقل در بهشت غذا هست». کارکنان کمیته بینالمللی نجات، گزارش میدهند که خانوادهها یک تکه نان را بین پنج یا شش نفر تقسیم میکنند و کودکان به طور منظم گرسنه به خواب میروند. نادیا مضوخ، زن باردار، صفهای خطرناک غذا را برای فرزندش تحمل میکند. حتی کارکنان سازمان خیریه MedGlobal نیز از کمبود غذا دچار سرگیجه و سردرد میشوند. این روایتها، عمق رنج انسانی را فراتر از اعداد و ارقام نشان میدهند.
فصل ۲: سراب «شهر بشردوستانه»: شهری از قفسها
پیشنهاد فریبنده
در میان ویرانیهای غزه، اسرائیل طرحی را مطرح کرده که آن را «شهر بشردوستانه» مینامد. اسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، از پیشنهادی برای متمرکز کردن جمعیت غزه در آنچه او «شهر بشردوستانه» مینامد، دفاع کرده است که قرار است بر ویرانههای رفح ساخته شود. او به ارتش دستور داده است که تمام فلسطینیان نوار غزه را به این منطقه «بشردوستانه» منتقل کند.
طرحی برای کنترل، نه مراقبت
اما جزئیات این طرح، ماهیت واقعی آن را آشکار میکند: یک برنامه برای متمرکز کردن بیش از دو میلیون نفر در مناطق به شدت کنترلشده که سوالات عمیقی را در مورد آزادی حرکت و حق بازگشت مطرح میکند. بر اساس گزارش روزنامهنگاران اسرائیلی که در جریان این پیشنهاد قرار گرفتهاند، فلسطینیان قبل از ورود به «غربالگری امنیتی» تحت نظر قرار میگیرند و پس از ورود، اجازه خروج نخواهند داشت. کاتز در نظر دارد که در نهایت کل جمعیت غزه – بیش از دو میلیون نفر – را در این «شهر بشردوستانه» اسکان دهد، با هدف اعلام شده حفظ کنترل کامل محیطی توسط نیروهای اسرائیلی. تام فلچر، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه، اظهار داشت که این پیشنهاد برای جابجایی اجباری فلسطینیان به یک منطقه مشخص در نزدیکی رفح «بشردوستانه نیست». این طرح، در واقع، یک «شهر قفسها» است که برای مهار و کنترل طراحی شده است، نه برای مراقبت.
این پیشنهاد برای «شهر بشردوستانه» به عنوان راهحلی برای بحران انسانی ارائه شده است اما جزئیات آن نیت عمیقتر و نگرانکنندهتری را آشکار میکند. طرح متمرکز کردن کل جمعیت غزه در مناطق به شدت کنترلشده، جایی که آنها غربالگری میشوند و اجازه خروج ندارند، یک استراتژی برای کنترل دائمی است.
پاک کردن خانه
تخریب زیرساختهای موجود، بازگشت را ناممکن میکند و به هدف ایجاد اردوگاههای آینده خدمت میکند. بین ۴ آوریل و ۴ ژوئیه ۲۰۲۵، تعداد ساختمانهای تخریب شده از ۱۵,۸۰۰ به ۲۸,۶۰۰ افزایش یافت – یعنی ۱۲,۸۰۰ سازه در سه ماه. جالب توجه است که سازههای کلیدی مانند ۴۰ مؤسسه آموزشی (۳۹ مدرسه و یک دانشگاه) و هشت مرکز درمانی دستنخورده باقی ماندهاند. تحلیلگران معتقدند که این تخریب انتخابی عمدی است و زیرساختهایی را حفظ میکند که ممکن است به اردوگاههای آینده خدمت کنند. قوانین بینالمللی بشردوستانه حکم میکند که تخلیه، «تسطیح» یا تخریب منطقه تخلیه شده را توجیه نمیکند، زیرا این امر بازگشت جمعیت را ناممکن میسازد و میتواند به جنایت جنگی تخریب گسترده اموال بدون ضرورت نظامی منجر شود.
محکومیت حقوقی
این پیشنهاد با محکومیت شدید حقوقی و حقوق بشری مواجه شده است. مایکل سفارد، وکیل برجسته حقوق بشر اسرائیلی، اظهار داشت که کاتز «یک طرح عملیاتی برای جنایت علیه بشریت ارائه کرده است. این چیزی کمتر از آن نیست» و آن را «انتقال جمعیت به نوک جنوبی نوار غزه در آمادهسازی برای اخراج از نوار» توصیف کرد. گروهی از حقوقدانان بینالمللی هشدار دادند که اگر این طرح اجرا شود، «مجموعهای از جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت را به همراه خواهد داشت و تحت شرایط خاص، میتواند به جنایت نسلکشی منجر شود» و خاطرنشان کردند که انتقال اجباری یک جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت است. هرگونه مهاجرت تحت شرایط اجباری، مانند آنچه در غزه وجود دارد، نمیتواند داوطلبانه تلقی شود و بنابراین غیرقانونی است. ماده ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو در مورد تخلیه باید به طور محدود تفسیر شود تا از سوءاستفاده، مانند استفاده از تخلیه برای مقاصد نامشروع مانند پاکسازی قومی، جلوگیری شود.
مانور سیاسی
برخی از مقامات اسرائیلی، مانند ایتامار بنگویر، وزیر راست افراطی، پیشنهاد کردهاند که این طرح ممکن است بیشتر جنبه سیگنالدهی سیاسی داشته باشد تا یک استراتژی قابل اجرا و احتمالاً برای توجیه توافق آتشبس مطرح شده است.
فصل ۳: مسیر پرخطر برای یک لقمه: کمکهای نظامیشده و کشتارها
برچیدن یک سیستم
در غزه، سیستم توزیع کمکهای بشردوستانه به طور ریشهای تغییر کرده است. ۴۰۰ نقطه توزیع کمک که در طول آتشبس موقت فعال بودند، اکنون تنها با چهار سایت تحت کنترل نظامی جایگزین شدهاند. کریس گانس، سخنگوی سابق آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی، اظهار داشت که اسرائیل سیستم کمکرسانی غزه را به «کشتارگاه انسانی» تبدیل کرده است و فلسطینیان را به طور سیستماتیک گرسنه نگه میدارد در حالی که از حماس به عنوان توجیه استفاده میکند. او دولتهای غربی را به دلیل فراهم آوردن شرایط «اردوگاههای کار اجباری» محکوم کرد. عفو بینالملل طرح «کمک» نظامیشده اسرائیل، که توسط بنیاد بشردوستانه غزه اداره میشود، را «مرگبار، غیرانسانی و ناکارآمد» توصیف میکند. کمیته بینالمللی نجات نیز هشدار داده بود که طرحهای این بنیاد منجر به آوارگی اجباری گسترده جمعیت غیرنظامی و جلوگیری از دسترسی گروههای آسیبپذیر به کمکها خواهد شد.
تغییر رادیکال از ۴۰۰ نقطه توزیع سازمان ملل به تنها چهار سایت نظامی تحت کنترل بنیاد بشردوستانه غزه یک تغییر عملیاتی حیاتی است که پیامدهای ویرانگری داشته است. تمرکز افراد ناامید در «مناطق نظامیشده و پرجمعیت» که در آنجا با «تیراندازی روزانه و تلفات گسترده» مواجه میشوند، تصادفی نیست. تعداد سرسامآور افراد کشته یا زخمیشده در تلاش برای دسترسی به غذا به ایجاد عمدی شرایط خطرناک اشاره دارد و کمک را به «تلهای انفجاری» تبدیل میکند. این سیستم، که به صراحت «مرگبار، غیرانسانی و ناکارآمد» و «در تضاد با استانداردهای بینالمللی» توصیف شده است، برای کنترل جمعیت از طریق ترس و محرومیت عمل میکند. این وضعیت مردم را در دوراهی «گرسنگی یا گلوله» قرار میدهد و آنها را از کرامت و عاملیت محروم میکند و نشاندهنده بیاعتنایی عمیق به زندگی غیرنظامیان تحت پوشش کمکهای «بشردوستانه» است.
دوراهی گرسنگی یا گلوله
غیرنظامیان در غزه با انتخابی وحشتناک روبرو هستند: گرسنگی کشیدن یا به خطر انداختن جان خود برای دسترسی به غذا. عفو بینالملل میگوید: «فلسطینیان در غزه با انتخابی غیرممکن روبرو هستند: گرسنگی کشیدن یا خطر تیر خوردن در تلاش ناامیدانه برای یافتن غذا برای خانوادههایشان». حتی خود امدادگران نیز اکنون به صفهای غذا میپیوندند و جان خود را برای سیر کردن خانوادههایشان به خطر میاندازند.
کشتار در نقاط توزیع
شواهد ملموسی از تلفات غیرنظامیان در نقاط توزیع کمک وجود دارد. وزارت بهداشت غزه گزارش داد که از ۲۷ مه ۲۰۲۵، ۸۵۱ نفر کشته و حداقل ۵,۶۳۴ نفر در تلاش برای دسترسی به مواد غذایی زخمی شدهاند. غیرنظامیان که در صف کمکهای بشردوستانه در غزه ایستادهاند، کشته میشوند. تلفات گسترده همچنان در میان افرادی که در تلاش برای دسترسی به غذا در نقاط توزیع نظامیشده هستند، گزارش میشود. دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل بیش از ۶۳۴ فلسطینی را ثبت کرده است که بین ۲۷ مه تا ۱۰ ژوئیه در نزدیکی نقاط توزیع نظامیشده غذا کشته شدهاند.
کشتار آرد شامل تیراندازی عمدی نیروهای اسرائیلی به سمت فلسطینیانی بود که به کامیونهای کمک نزدیک میشدند، که منجر به هجوم و تلفات اضافی شد. بازماندگان آن را «کمین» توصیف کردند. یک فلسطینی نیز در شرق خان یونس در انتظار کامیونهای کمک کشته شد. صدها فلسطینی در نزدیکی نقاط توزیع نظامیشده یا در مسیر کاروانهای کمک بشردوستانه کشته و هزاران نفر زخمی شدهاند. در کمتر از چهار هفته، بیش از ۵۰۰ فلسطینی کشته و نزدیک به ۴,۰۰۰ نفر تنها در تلاش برای دسترسی یا توزیع غذا زخمی شدند. سازمان ملل تا ۱۳ ژوئیه تأیید کرد که ۸۷۵ فلسطینی در جستجوی غذا کشته شدهاند. تا ۲۲ ژوئیه، ۱,۰۵۴ نفر در تلاش برای دریافت غذا از اواخر ماه مه کشته شدند که ۷۶۶ نفر از آنها در سایتهای بنیاد بشردوستانه غزه بودند. مدیرکل سازمان جهانی بهداشت گزارش داد که بین ۲۷ مه تا ۲۱ ژوئیه، ۱۰۲۶ نفر در تلاش برای دریافت غذا از این سایتها کشته شدهاند. بیمارستان صحرایی صلیب سرخ در ۱۵ ژوئن حداقل ۱۷۰ بیمار را که در تلاش برای رسیدن به یک نقطه توزیع غذا زخمی شده بودند، پذیرش کرد و در ۱۶ ژوئن بیش از ۲۰۰ بیمار دیگر وارد شدند که ۲۸ نفر از آنها جان باختند ؛ بالاترین تعداد ثبت شده در یک حادثه تلفات گسترده.
کالبدشکافی یک محاصره: حرکت کمکها در غزه (ژوئیه ۲۰۲۵)
وضعیت حرکت کمک | تعداد (۱ تا ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵) | درصد | تعداد (۹ تا ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵) | درصد |
کل حرکتهای برنامهریزی شده | ۱۵۰ | ۱۰۰% | ۶۶ | ۱۰۰% |
رد شده | ۳۴ | ۲۲.۷% | 11 | ۱۷% |
با مانع مواجه شده | ۳۸ | ۲۵.۳% | 22 | ۳۳% |
پس گرفته شده | ۱۷ | ۱۱.۳% | 3 | ۵% |
تسهیل شده | ۶۱ | ۴۰.۷% | 30 | ۴۵% |
مقایسه با نیاز روزانه: | ||||
کامیون مورد نیاز روزانه (تخمین سازمان ملل) | ۵۰۰-۶۰۰ کامیون | |||
میانگین کامیون ورودی روزانه (از مه) | حدود ۷۰ کامیون | |||
میانگین کامیون ورودی روزانه (توزیع در غزه) | ۲۸ کامیون |
این جدول به وضوح واقعیت تلخ انسداد کمکها را به تصویر میکشد. با مقایسه درصد پایین حرکتهای تسهیل شده و میانگین روزانه کامیونهای ورودی به غزه با نیاز اعلام شده ۵۰۰-۶۰۰ کامیون در روز، جدول به طور بصری شکاف عظیم و تهدیدکننده زندگی را برجسته میکند. این امر به طور مستقیم ادعاهای اسرائیل مبنی بر کافی بودن کمکها را رد میکند و ناکافی بودن «قطرهقطره» کمکها را نشان میدهد. درصد بالای حرکتهای رد شده و با مانع مواجه شده نیز «موانع بوروکراتیک عظیم» و «موانع امنیتی» را نشان میدهد که روشن میکند مشکل در دسترسی است، نه صرفاً ظرفیت توزیع در غزه.
هرج و مرج عمدی
سیستم بنیاد بشردوستانه غزه برای ایجاد هرج و مرج طراحی شده است، نه برای کاهش رنج. عفو بینالملل اعلام میکند که مقامات اسرائیلی «عمداً به هرج و مرج دامن زده و رنج را تشدید کردهاند به جای اینکه آن را کاهش دهند». انجمن Sphere هشدار داده است که رویکرد این بنیاد با استانداردها و اصول اصلی بشردوستانه مطابقت ندارد. غیرنظامیان گرسنه و ضعیف مجبورند ساعتها از طریق مناطق خطرناک و مناطق درگیری فعال سفر کنند تا به نقاط توزیع حصارکشی شده و نظامیشده با یک نقطه ورودی واحد برسند، جایی که هزاران نفر در محوطههای پر هرج و مرج رها میشوند تا برای غذای محدود بجنگند. صحنههای روزانه در نقاط توزیع این بنیاد به عنوان «بسیار پر هرج و مرج» توصیف میشوند، با هزاران فلسطینی گرسنه که برای رسیدن به سایتهای کمک حصارکشی شده، ناامیدانه تلاش میکنند تا هر آنچه را که میتوانند از جعبههای غذای خشک به دست آورند.
بازی «سرزنش» و تأثیر واقعی آن
روایت مداوم اسرائیل این است که «به اندازه کافی کمک» را اجازه میدهد و سازمان ملل را مسئول عدم توزیع یا حماس را مسئول انحراف کمکها میداند. با این حال، سازمان ملل و آژانسهای امدادی به طور مداوم این ادعاها را با جزئیات دقیق از «موانع بوروکراتیک عظیم»، «موانع امنیتی» و «عدم تمایل» از سوی مقامات اسرائیلی رد میکنند. سخنگوی سابق آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی صراحتاً ادعاهای انحراف کمک توسط حماس را «توجیهی» برای «کشتارگاه انسانی» میداند. این «بازی سرزنش» مداوم یک پرده دود ایجاد میکند که مانع از پاسخگویی میشود و تحویل مؤثر و گسترده کمکها را به تأخیر میاندازد. این امر اجازه میدهد تا بحران بدتر شود در حالی که مسئولیت به طور مداوم جابجا میشود و به این ترتیب محاصره و اثرات ویرانگر آن حفظ میشود بدون اعتراف مستقیم به قصد. این استراتژی بلاغی با هدف کنترل روایت و منحرف کردن فشار بینالمللی از نقش اسرائیل در فاجعه انسانی است.
فصل ۴: فریاد خاموش یاریرسانان؛ امدادگران زیر آتش
دعوتی پرخطر
کارکنان بشردوستانه در غزه با خطرات بیشماری روبرو هستند. از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، حداقل ۴۸۳ امدادگر کشته شدهاند، از جمله ۳۲۶ کارمند سازمان ملل، ۴۸ کارمند جمعیت هلال احمر فلسطین و ۴ کارمند کمیته بینالمللی صلیب سرخ. یونیسف گزارش داده است که در غزه، بیش از هر جنگ دیگری از زمان تأسیس سازمان ملل، امدادگر کشته شدهاند، با حداقل ۲۷۸ نفر. دبیرکل فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر روایت کرده است که چگونه امدادگران آنها «به طرز وحشیانهای کشته و در یک گور دستهجمعی انداخته شدند» و تأکید کرد که جلیقههای هلال احمر آنها، که قرار بود از آنها محافظت کند، در عوض به کفنهایشان تبدیل شد.
شهادتهای شخصی از مبارزه
کارکنان امدادی خود نیز در صفهای غذا قرار میگیرند و جان خود را برای سیر کردن خانوادههایشان به خطر میاندازند و شاهد «از بین رفتن» همکاران خود از گرسنگی هستند. مارا برناسکوانی، از Humanity & Inclusion UK، اظهار داشت که کارکنان بشردوستانه در غزه به دلیل کمآبی و سوءتغذیه در تمرکز و انجام وظایف خود با مشکل مواجه هستند و «شاهد مرگ آنها از گرسنگی هستند». رجا العطار، راننده آمبولانس، گزارش داد که «در دو روز گذشته حتی یک وعده غذا هم نخورده» و «به سختی سرپا مانده است» و خانوادهاش نیز برای دسترسی به ابتداییترین نیازها در تقلا هستند.
حملات به زیرساختهای کمکرسانی
تأسیسات و کاروانهای کمکرسانی نیز هدف قرار میگیرند. بین ۹ تا ۱۵ ژوئیه، سه دستور تخلیه توسط نیروهای اسرائیلی صادر شد که در مجموع ۲۵ تأسیسات آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی را تحت تأثیر قرار داد. یک کارمند کمیته بینالمللی صلیب سرخ در حدود ۴ ژوئیه در نزدیکی خانهاش کشته شد و یک مأموریت نجات هماهنگ شده توسط این کمیته و جمعیت هلال احمر فلسطین برای تخلیه یک کارمند زخمی این کمیته و خانوادهاش مورد حمله قرار گرفت. دبیرکل سازمان ملل متحد از اینکه تأسیسات سازمان ملل، از جمله انبار اصلی سازمان جهانی بهداشت، با وجود اطلاعرسانی به همه طرفها در مورد مکانهایشان، مورد حمله قرار گرفتهاند، ابراز ناامیدی کرد و تأکید کرد که این تأسیسات مصون هستند. سازمان جهانی بهداشت حملات به مراقبتهای بهداشتی را ثبت کرده است که منجر به مرگ و جراحت کارکنان بهداشتی و آسیب به مراکز بهداشتی و آمبولانسها شده است. گروه کمکهای پزشکی برای فلسطینیان گزارش داد که دفاتر و مهمانخانههای چندین سازمان بشردوستانه «فوراً دستور تخلیه» دریافت کردهاند و ۹ کلینیک، از جمله کلینیک آنها، مجبور به تعطیلی شدهاند.
این شواهد نشاندهنده برچیدن سیستماتیک و عمدی فضای بشردوستانه در غزه است. نرخ بالای تلفات در میان امدادگران و حملات مستند به تأسیسات سازمان ملل و کاروانهای بشردوستانه با وجود هماهنگی، اتفاقات تصادفی نیستند. وقتی این موارد با «موانع بوروکراتیک عظیم» و بازرسیهای «خودسرانه» که اقلام ضروری را مسدود میکنند، ترکیب میشوند، نشاندهنده یک سیاست عمدی برای خطرناک، ناکارآمد و غیرقابل اعتماد کردن تحویل کمکها است، به طوری که عملاً به لایهای دیگر از محاصره تبدیل میشود. این استراتژی با هدف خفه کردن کمکها است، نه صرفاً کنترل آن، در حالی که همزمان تقصیر را به گردن آژانسهای امدادی برای شکست در توزیع میاندازد و به این ترتیب بحران را تداوم میبخشد و کنترل بر جمعیت غیرنظامی را حفظ میکند.
بوروکراسی به مثابه مانع
موانع بوروکراتیک و امنیتی عظیمی عملیات امداد را فلج میکند. استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، توضیح داد که برای جمعآوری لوازم، رانندگان به چندین مجوز دسترسی، توقف بمباران و باز شدن «دروازههای آهنی [در گذرگاه]» نیاز دارند، که این یک «رویه بسیار طولانی» است. او به «موانع بوروکراتیک عظیم»، «موانع امنیتی عظیم» و «عدم تمایل به اجازه دادن به ما برای انجام کارمان» اشاره کرد. آکسفام خاطرنشان میکند که اسرائیل تعداد کامیونها و رانندگان را محدود میکند و تنها «مقادیر بسیار محدود» از لوازم پزشکی، غذایی و تغذیهای را اجازه میدهد. کمکها در گذرگاههای غزه انباشته شدهاند زیرا اسرائیل به رانندگان اجازه نمیدهد آنها را تحویل بگیرند. سناتورهای آمریکایی «کیلومترها کامیونهای انباشته» را در گذرگاه رفح مشاهده کردند، با صدها کامیون که هفتهها منتظر بودند و این روند را «دست و پا گیر» و بازرسیهای اسرائیل را «خودسرانه» توصیف کردند که اقلام حیاتی مانند تجهیزات آزمایش آب و کیتهای پزشکی برای زایمان را رد میکنند. آنها اظهار داشتند که «هیچ چیز در مورد رفع درگیری کار نمیکند»، زیرا گروههای امدادی ارتش اسرائیل را از حرکتهای خود مطلع میکنند اما مناطق گاهی با وجود اطمینان از امنیت، مورد حمله قرار میگیرند.
آسیب روانی
تأثیر روانی بر امدادگران عمیق است. وضعیت «نه تنها شکنجه فیزیکی، بلکه روانی» توصیف میشود، با بقا که «مانند سراب آویزان است». مارا برناسکوانی تأکید کرد که کارکنان بشردوستانه در غزه به دلیل کمآبی و سوءتغذیه در تمرکز و انجام وظایف خود با مشکل مواجه هستند. دبیرکل فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر خستگی عمیق خود را ابراز کرد و گفت: «من خشمگینم. اما از خشمگین بودن نیز خستهام. امدادگران بشردوستانه باید محافظت شوند. به خاطر خود بشریت».
شهادتهای امدادگران یک آسیب اخلاقی عمیق را آشکار میکند که فراتر از خطر فیزیکی است. زمانی که کسانی که وظیفه نجات جانها را بر عهده دارند، خود از گرسنگی رنج میبرند، شاهد «از بین رفتن» همکاران خود هستند و به دلیل سوءتغذیه خود در انجام وظایفشان با مشکل مواجهاند، این نشاندهنده فروپاشی کامل اخلاق بشردوستانه است. بیانیه دبیرکل فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر، «من خشمگینم. اما از خشمگین بودن نیز خستهام»، به طور قدرتمندی خستگی عاطفی و ناامیدی را منتقل میکند که ناشی از مجبور بودن به فعالیت در شرایطی است که اصول بشردوستانه به طور فعال تضعیف میشوند. این مبارزه درونی، «فریاد خاموش»، یک بعد انسانی حیاتی است که تأثیر روانی عمیق شاهد بودن و مشارکت در بحرانی را برجسته میکند که در آن تلاشهای آنها در برابر سیاست عمدی گرسنگی و تخریب بیفایده به نظر میرسد. این نشاندهنده خیانتی عمیق به مأموریت بشردوستانه است.
فصل ۵: همدستی جهان؛ حقوق بینالملل و مصونیت از مجازات
نقض قوانین بینالملل
در غزه، قوانین بینالمللی به طور سیستماتیک نقض میشوند. عفو بینالملل اعلام کرده است که استفاده مستمر اسرائیل از «گرسنگی دادن به غیرنظامیان به عنوان سلاح جنگی» علیه فلسطینیان در نوار غزه، یک جنایت جنگی است. پیشنهاد «شهر بشردوستانه» و جابجایی اجباری فلسطینیان، «انتقال اجباری» محسوب میشود که یک جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت است و تحت شرایط خاص، میتواند به جنایت نسلکشی منجر شود. تخریب گسترده اموال بدون ضرورت نظامی نیز یک جنایت جنگی است. محاصره کمکها توسط اسرائیل، جنایت علیه بشریت، نقض آشکار قوانین بینالمللی و مجازات جمعی محسوب میشود، که به طور مستقیم مواد ۵۵ و ۵۹ کنوانسیون چهارم ژنو را نقض میکند؛ این مواد وظیفه قدرت اشغالگر را برای تأمین مواد غذایی و پزشکی تعیین میکنند.
سرپیچی از دستورات بینالمللی
اسرائیل به طور مداوم دستورات الزامآور نهادهای بینالمللی را نادیده میگیرد. در ژانویه ۲۰۲۴، دیوان بینالمللی دادگستری به اسرائیل دستور داد تا «اقدامات فوری و مؤثری را برای فراهم کردن خدمات اساسی و کمکهای بشردوستانه مورد نیاز برای مقابله با شرایط نامطلوب زندگی فلسطینیان در نوار غزه انجام دهد». با این حال، عفو بینالملل گزارش میدهد که اسرائیل «به طور گستاخانهای از دستورات الزامآور صادر شده توسط دیوان بینالمللی دادگستری در ژانویه، مارس و مه ۲۰۲۴» برای اجازه دادن به جریان بیوقفه کمکها به غزه سرپیچی کرده است. محاصره به طور مستقیم یکی از شش تدبیر موقت دستور داده شده توسط دیوان بینالمللی دادگستری را نقض میکند.
شکست جامعه بینالمللی
پاسخ جامعه جهانی، یا فقدان آن، مورد انتقاد جدی قرار گرفته است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، اظهار داشت که «غیرقابل قبول است که فلسطینیان برای غذا جان خود را به خطر میاندازند» و خواستار «تحقیقی فوری و مستقل» شد. او وضعیت غزه را «نمایش وحشت» توصیف کرد که در آن سیستم بشردوستانه «از شرایط لازم برای عملکرد محروم شده»، «از فضا برای تحویل محروم شده» و در «نفسهای آخر» خود است. با وجود درخواست رهبران اتحادیه اروپا برای کمک و محکومیت کشتارها، اقدامات آنها ناکافی تلقی میشود. «عملگرایی اصولی» اتحادیه اروپا مورد انتقاد قرار گرفته است که منافع «واقعگرایانه» را بر حقوق بشر اولویت میدهد و منجر به «پاسخهای ضعیف» میشود که هیچ عامل جنایتی از آن احساس تهدید نمیکند. بیش از ۱۰۰ سازمان از دولتها خواستند که «منتظر اجازه عمل نباشند» و اظهار داشتند که «ترتیبات جزئی و ژستهای نمادین، مانند کمکهای هوایی یا توافقهای معیوب کمک، به عنوان پردهای برای عدم اقدام عمل میکنند». آکسفام، اتحادیه اروپا، بریتانیا و سازمان ملل اعلام کردهاند که اسرائیل عمداً کمکهای بشردوستانه را مسدود میکند و سازمان ملل دریافت که اسرائیل ۸۳ درصد کمکها را در سال گذشته به طور خودسرانه مسدود کرده است. یک بیانیه مشترک از ۲۸ کشور غربی «تغذیه قطرهچکانی کمکها و کشتار غیرانسانی غیرنظامیان» را محکوم کرد، اگرچه اسرائیل و ایالات متحده این بیانیه را رد کردند.
مرکز مطالعات عربی اروپا اظهار داشت که سیستم بینالمللی «به طرز شرمآوری در توقف نسلکشی اسرائیل در غزه شکست خورده است» که «بیاعتنایی آشکار به زندگی و کرامت فلسطینیان» را آشکار میکند و «نقص ساختاری در چارچوب امنیت جهانی» را نشان میدهد که «فرهنگ مصونیت از مجازات» را ترویج میکند. عفو بینالملل خاطرنشان کرد که دولتها «فرصت حیاتی برای حمایت از قوانین بینالمللی بشردوستانه را از دست میدهند»، «مصلحت سیاسی را بر تعهدات قانونی» ترجیح میدهند و «بیتفاوتی هولناکی» از خود نشان میدهند. انفعال شورای امنیت سازمان ملل نیز مشهود است. یک مقام سازمان ملل هشدار داد که «قانون مخرب و مسری است»، دههها پیشرفت در حفاظت از غیرنظامیان را تضعیف میکند و از شورا خواست که «پایان این وضعیت را مطالبه کند. تسلیح را متوقف کند و بر پاسخگویی اصرار ورزد».
«عملگرایی اصولی» به مثابه همدستی
محکومیتها و درخواستهای مکرر برای کمک از سوی نهادها و دولتهای بینالمللی به طور مداوم با فقدان آشکار اجرای مؤثر همراه است. مفهوم «عملگرایی اصولی» اتحادیه اروپا در اینجا کلیدی است؛ این مفهوم نشان میدهد که ارزشهای لیبرال اعلام شده (حقوق بشر، قوانین بینالملل) به نفع «منافع واقعگرایانه» سرسختانه مانند امنیت و روابط اقتصادی (مانند معاملات تسلیحاتی) کنار گذاشته میشوند. این منجر به «پاسخهای ضعیف» میشود که «هیچ عامل جنایتی از آن احساس تهدید نمیکند». این تنها عدم اقدام نیست؛ این یک انتخاب است که مصونیت از مجازات را ممکن میسازد. با عدم اعمال پیامدهای معنادار یا اجرای دستورات الزامآور دیوان بینالمللی دادگستری، سیستم بینالمللی عملاً در نقضهای جاری همدست میشود و اعتبار خود و قوانینی را که ادعا میکند از آنها حمایت میکند، تضعیف میکند. این امر یک سابقه خطرناک ایجاد میکند که در آن کشورهای قدرتمند میتوانند قوانین بینالمللی را با پیامدهای اندک نادیده بگیرند.
فرسایش حقوق بینالملل و آینده نظم جهانی
عدم اجرای قوانین بینالمللی بشردوستانه در غزه، چارچوب حقوقی بینالمللی را فرسایش میدهد. یک مقام سازمان ملل هشدار داد که «قانون مخرب و مسری است»، دههها پیشرفت در حفاظت از غیرنظامیان را تضعیف میکند و به کسانی که «با مصونیت از مجازات عمل میکنند» قدرت میدهد. این وضعیت یک سابقه خطرناک برای درگیریهای آینده ایجاد میکند و نشان میدهد که قوانین و هنجارهای جهانی میتوانند بدون پیامد جدی نادیده گرفته شوند. این نه تنها به رنج کنونی در غزه دامن میزند، بلکه اعتبار نهادهای بینالمللی و توانایی آنها برای جلوگیری از جنایات در آینده را نیز تضعیف میکند. این امر به طور مستقیم بر آینده نظم جهانی مبتنی بر قوانین تأثیر میگذارد و این پیام را میفرستد که در مواجهه با منافع ژئوپلیتیکی، اصول انسانی و حقوقی میتوانند کنار گذاشته شوند.
هزینه مصونیت از مجازات
فقدان پاسخگویی به تشدید فجایع منجر میشود. این گزارش خواستار پایان دادن به «مصونیت فراگیر از مجازات است که این فجایع را ممکن میسازد». شکست نهادهای بینالمللی به عنوان «ترویج فرهنگ مصونیت از مجازات» دیده میشود که اسرائیل را به تشدید حملات خود تشویق میکند. هشدار یک مقام سازمان ملل مبنی بر اینکه نسلهای آینده شورای امنیت را مسئول خواهند دانست، یادآوری قدرتمندی از پیامدهای بلندمدت عدم اقدام است.
فراتر از ویرانی، ندایی برای انسانیت
غزه، امروز بیش از یک منطقه جنگزده است؛ این آینهای است که در آن، نقاب بیرحمانه «بشردوستانه» به وضوح منعکس شده است. این گزارش، پرده از فاجعهای برمیدارد که در آن، واژگان شفقت به ابزاری برای پنهان کردن جنایات تبدیل شدهاند. آنچه در غزه رخ میدهد، نه یک بحران انسانی ناخواسته، بلکه نتیجه مستقیم و عمدی سیاستهایی است که گرسنگی را به سلاح، آوارگی را به ابزار کنترل و کمکرسانی را به تلهای مرگبار تبدیل کردهاند.
شواهد انکارناپذیر است؛ گرسنگی دادن به غیرنظامیان به عنوان یک استراتژی جنگی، با آمار تکاندهنده سوءتغذیه و مرگ و میر کودکان و زنان، به وضوح نمایان است. «شهر بشردوستانه» پیشنهادی، سرابی است که در واقع طرحی برای انتقال اجباری و کنترل دائمی جمعیت است، که با تخریب گسترده زیرساختها، حق بازگشت را از بین میبرد و با قوانین بینالمللی در تضاد است. سیستم کمکرسانی نظامیشده، که تنها چهار نقطه توزیع را جایگزین صدها نقطه قبلی کرده است، به صحنه کشتار تبدیل شده است، جایی که غیرنظامیان برای یک لقمه غذا، بین گرسنگی و گلوله انتخاب میکنند. امدادگران، خود نیز در این چرخه رنج گرفتار شدهاند؛ آنها گرسنه میمانند، شاهد مرگ همکارانشان هستند و در میان موانع بوروکراتیک و حملات امنیتی، به سختی تلاش میکنند تا جانها را نجات دهند.
در این میان، جامعه بینالمللی در اجرای تعهدات خود و حمایت از قوانین بینالمللی بشردوستانه به طرز شرمآوری شکست خورده است. دستورات الزامآور دیوان بینالمللی دادگستری نادیده گرفته شدهاند و «عملگرایی اصولی» بسیاری از دولتها، در واقع به همدستی در تداوم مصونیت از مجازات تبدیل شده است. ژستهای نمادین و کمکهای قطرهچکانی، تنها پردهای برای عدم اقدام واقعی بودهاند. این شکست، نه تنها رنج غزه را تشدید میکند، بلکه اعتبار قوانین بینالمللی و نظم جهانی را نیز تضعیف میکند.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که این نقاب بیرحمانه کنار گذاشته شود. جهان نمیتواند بیش از این در برابر این فاجعه انسانی سکوت کند. یک آتشبس فوری و پایدار، دسترسی بیقید و شرط و ایمن کمکهای بشردوستانه در مقیاس وسیع و پاسخگویی کامل برای جنایات انجام شده، تنها راه پیش رو است. باید به انتقال تسلیحات و مهماتی که به این فجایع دامن میزنند، پایان داده شود. تنها با اقدام قاطع و جمعی میتوان کرامت انسانی را بازگرداند و اطمینان حاصل کرد که هیچ انسانی دیگر بین گرسنگی و گلوله انتخاب نکند. آینده غزه و در واقع آینده اصول انسانیت، به اقدام امروز ما بستگی دارد.
