محقق اسرائیلی: رژیم صهیونیستی نزدیک به 2۰۰,۰۰۰ کودک را در غزه «ناپدید» کرده است

گزارش جدیدی که این ماه از طریق Harvard Dataverse منتشر شده است، نشان می‌دهد که حداقل ۳۷۷,۰۰۰ نفر در غزه از اکتبر ۲۰۲۳ توسط ارتش اسرائیل "ناپدید" شده‌اند و باور بر این است که نیمی از این تعداد را کودکان تشکیل می‌دهند.

به گزارش میار و ترجمه شده از رسانه زد نتوورک، این گزارش که توسط پروفسور اسرائیلی، یاکوف گارب، تألیف شده است، از تحلیل مبتنی بر داده و نقشه‌برداری فضایی برای بررسی چگونگی حملات اسرائیل به غیرنظامیان و ممانعت از کمک‌رسانی استفاده می‌کند که منجر به کاهش چشمگیر جمعیت این منطقه شده است. بر اساس یافته‌های گارب، تعداد واقعی کشته‌شدگان ممکن است بسیار بیشتر از آمار رسمی باشد که در حال حاضر حدود ۶۱,۰۰۰ نفر است.

نقشه‌های موجود در گزارش، بر اساس تخمین‌های ارتش اسرائیل، نشان می‌دهد که جمعیت باقیمانده در شهر غزه حدود یک میلیون نفر، در مواسی ۵۰۰,۰۰۰ نفر و در غزه مرکزی ۳۵۰,۰۰۰ نفر است که در مجموع تقریباً ۱.۸۵ میلیون نفر می‌شود.

پیش از جنگ، جمعیت غزه ۲.۲۲۷ میلیون نفر تخمین زده می‌شد. این اختلاف نشان می‌دهد که حداقل ۳۷۷,۰۰۰ نفر در حال حاضر ناپدید شده‌اند.

در حالی که برخی ممکن است آواره یا مفقود شده باشند، مقیاس این شکاف تحلیلگران را به این نتیجه رسانده است که تعداد قابل توجهی از آنها احتمالاً جان باخته‌اند، که نشان می‌دهد آمار واقعی کشته‌شدگان می‌تواند چندین برابر بیشتر باشد.

دسترسی، انسداد و طراحی سایت‌های کمک‌رسانی

این گزارش همچنین نقش بنیاد بشردوستانه غزه (GHF) تحت حمایت آمریکا را به شدت مورد ارزیابی قرار می‌دهد و استدلال می‌کند که ساختار آن بیشتر تحت تأثیر استراتژی نظامی اسرائیل شکل گرفته است تا نیازهای بشردوستانه.

با استفاده از داده‌های موقعیت مکانی و تحلیل فضایی، گارب دریافت که بیشتر جمعیت غزه قادر به رسیدن به مراکز کمک‌رسانی GHF نبوده‌اند.

این سایت‌ها تا حد زیادی غیرقابل دسترس بودند و توسط گذرگاه نتزاریم تحت کنترل اسرائیل از مناطق جنوبی غزه جدا شده بودند. موقعیت آنها در داخل "مناطق حائل" اعلام شده به این معنی بود که غیرنظامیان جویای کمک باید وارد مناطقی می‌شدند که ارتش اسرائیل رسماً آنها را ممنوع اعلام کرده بود.

بر اساس این گزارش، زیرساخت‌های ضعیف، عدم وجود وسایل حمل و نقل موتوری و تقریباً فقدان کامل مسیرهای امن، دسترسی را دشوارتر می‌کرد.

گارب می‌نویسد که طراحی و عملیات مراکز کمک‌رسانی "احتمالاً موتور اصطکاک و اتفاقات ناگوار مداوم خواهد بود" و اشاره می‌کند که مدل تخصیص، که جیره را دقیقاً برای ۵.۵ نفر و برای ۳.۵ روز فراهم می‌کرد، عملاً غیرنظامیان را مجبور به عبورهای مکرر و خطرناک به مناطق نظامی می‌کرد.

این گزارش هشدار می‌دهد: "این واقعیت که چهار از پنج مرکز در جنوب گذرگاه موراگ قرار دارند (که مقامات اسرائیلی بارها آن را به عنوان مقصد مورد نظر برای تمرکز فلسطینیانی که قرار است از بقیه غزه در تشدید قریب‌الوقوع حملات نظامی آواره شوند، نشان داده‌اند) اطمینان‌بخش نیست."

بدون کرامت، بدون حمایت

این گزارش تأکید می‌کند که اقدامات ناچیزی برای حفاظت از کرامت یا ایمنی غیرنظامیان جویای کمک انجام شده است. این سایت‌ها فاقد امکانات اولیه مانند سایبان، آب، توالت، ایستگاه‌های کمک‌های اولیه یا دسترسی اختصاصی برای گروه‌های آسیب‌پذیر بودند. معمولاً تنها یک نقطه ورود و خروج وجود داشت، مدیریت جمعیت صورت نمی‌گرفت و صحنه‌های هرج و مرج رایج بود.

این گزارش استدلال می‌کند که خود معماری این مراکز کمک‌رسانی به گونه‌ای طراحی شده بود که خطر بروز مکرر بی‌نظمی را در پی داشت، شرایطی که سپس برای توجیه خشونت علیه غیرنظامیان مورد استفاده قرار می‌گرفت.

این گزارش نتیجه‌گیری می‌کند: "به طور کلی، این مراکز کمک‌رسانی به نظر می‌رسد بازتاب منطق کنترل باشند، نه کمک‌رسانی، و نامیدن آنها 'مراکز توزیع کمک‌های بشردوستانه' نامگذاری نادرستی است. آنها به اصول بشردوستانه پایبند نیستند و بخش زیادی از طراحی و عملیات آنها توسط اهداف دیگری هدایت می‌شود که هدف اعلام شده آنها را تضعیف می‌کند."

این گزارش در حالی منتشر می‌شود که وزارت بهداشت غزه روز سه‌شنبه تأیید کرد که از اواخر ماه می، حداقل ۴۵۰ نفر کشته و حدود ۳,۵۰۰ نفر زخمی شده‌اند در حالی که سعی در دسترسی به کمک‌های بشردوستانه داشتند.

به گفته این وزارتخانه، بیشتر کشته‌شدگان در نزدیکی یا در مسیر سایت‌های توزیع GHF تحت حمایت ایالات متحده مورد اصابت قرار گرفته‌اند.