سپاه سپیده

پایگاه خبری تحلیلی «میار»، «والفجر و لیالِِ عشر...» در آغاز سوره ی مبارکه ی فجر، خداوند به سپیده‌ی صبح شکافنده ی شب سوگند خورده است. برخی مفسّرین معتقدند «فجر» در اصل به معنای شکافتن گسترده است و از آنجا که نور سپیده‌ی صبح نیز تاریکی شب را می‌شکافد، از آن تعبیر به «فجر» شده است و برخی نیز می‌گویند منظور از «فجر» هر روشنایی است که در دل تاریکی، می‌درخشد. بر این اساس درخشیدن اسلام و نور ناب نبوی در تاریکی عصر جاهلیّت، یکی از مصادیق «فجر» است. همچنین قیام عاشورای حسینی در آن دشت خونین کربلا و شکافتن پرده‌های تاریک ظلم بنی‌ امیّه و نیز صبح قیام حضرت مهدی ارواحنا فداه در تاریکی ظلم و ستم جهانی،‌ مصادیق دیگری از «فجر» محسوب می‌شوند.

همان گونه که در بعضی از روایات به آن اشاره شده است؛‌ و چون قرآن کریم،‌ کتاب آسمانی تمام اعصار است و مخاطب آن تمام مردم زمین «ناس» تا روز رستاخیز می‌باشند،‌ می‌توان گفت؛ «فجر»،‌ همه‌ی انقلاب های راستین را که بر ضدّ سیاهی ستم و جهل و کفر در گذشته و امروز و آینده انجام می گیرد،‌ شامل می‌شود که مهم‌ترین آن انقلاب شکوهمند اسلامی ایران عزیز است.
برای شب های دهگانه «لیال عشر» نیز مصادیق متعدّدی برشمرده‌اند از جمله شب های دهگانه‌ی ذی‌الحجّه که شاهد بزرگ ترین اجتماعات عبادی سیاسی مسلمانان جهان یعنی حج، همچنین ده شب آخر ماه مبارک رمضان که شب های قدر در آن است؛ و شاید شب های دهگانه ی دهه ی اوّل محرّم که نهایت آن قیام سرنوشت‌ ساز عاشوراست.
به نظر نگارنده، منظور از شب های دهگانه،‌ ممکن است شب و روز دهگانه باشد، چرا که خداوند در آیه ی ۱۴۲ سوره ی مبارکه ی اعراف در مورد غیبت چهل روزه‌ی حضرت موسی علیه السّلام از قوم خویش و عبادت و مناجات با خدا در طور سینین می‌فرماید؛ «و واعدنا موسی ثلاثین لیله و اتممناها بعشر فتمّ میقات ربّه‌ اربعین لیله» که مسلّم است این میقات، چهل شبانه روز بوده، نه چهل شب.

حال،‌ با توجّه به جهان شمول بودن آیات الهی، شاید بتوان یکی از مصادیق شب های دهگانه ی مذکور را دهه‌ی فجر انقلاب اسلامی ایران برشمرد که بروز و پیروزی آن به احیای آیین مبین اسلام در سطح جهان، کمک شایانی کرد و به واقع، یکی از حلقات مهمّ زنجیره‌‌ی انقلاب های دینی بسترساز ظهور و حکومت عدل مهدوی به شمار می‌رود.
در ادامه ی آیات سوره ی مبارکه ی «فجر»، آیه‌ی هشدار دهنده ی «انّ ربّک لباالمرصاد» (پروردگارت در کمین ظالمان است) را می‌خوانیم که در واقع هشداری ابدی برای تمام ستمکاران است. ستمکارانی همچون خاندان خبیث پهلوی که پنجاه سال چنگال خونخوارانه‌ی خویش را بر سرزمین اسلامی ما افکندند و آن ستم‌ها و سیاهی‌ها روا داشتند که شاهدش بودیم و نیز سردمداران کاخ سیاه واشنگتن و اقمار اروپایی و اسرائیلی آنان که سایه ی منحوس خویش بر سرزمین‌های اسلامی گسترده‌اند.
آیات قبل از آن، سرنوشت محتوم و شوم قوم عاد با کاخ های رفیع‌شان و قوم ثمود و قدرت بی‌نظیرشان و نیز فرعون «ذی‌الاوتاد» را متذکّر می‌شود. «ذی‌الاوتاد» اشاره به لشکر نظامی، قدرت ظاهری و شکنجه‌گر‌ی‌ های فرعون دارد که آمریکای سلطه‌جو نیز با تکنولوژی نظامی،‌ لشکرکشی‌ها و عربده‌ جویی‌ها و قتل و غارت و شکنجه‌ ی آزادیخواهان و مسلمانان در کشورهای مختلف، مصداق بارزی از اهل طغیان و فساد است؛ «الّذین طغوا فی البلاد فاکثروا فیها الفساد».

در آیه‌‌ی بعد، در یک عبارت کوتاه و کوبنده به مجازات دردناک همه‌ی این اقوام طغیانگر اشاره کرده و می‌افزاید؛ «فصبّ علیهم ربّک سوط عذاب» (به سوی آنان تازیانه‌ی عذاب را فرستاد).
اینها همه هشداری هراس‌آور به همه ی سیطره جویانی است که در مسیر آن سران ستمکار و اقوام طاغی گام برمی‌دارند و اشاره به این معناست که هیچ مستکبری نپندارد که می‌تواند از عذاب گریزناپذیر الهی، بگریزد. آنها روزی را خواهند دید که؛ «و جاء ربّک والملک صفّاََ صفّا» (پروردگار و فرشتگان،‌ صف به صف در عرصه‌ی‌ رستاخیز حاضر خواهند شد). کما این که اراده ی الهی و فرشتگان مطیع او در عرصه‌ی قیام الهی ایران حضور یافتند و فجرآفرینان و ملّت به پا خاسته‌ی ما را یاری کردند و طومار دیرین ستمکاران را به هم پیچیدند.