ناهید طباطبایی: فیلم کوتاه «نطفه» کارگردانی قابل تحسین اما ضعف فیلمنامه دارد
میار: فیلم کوتاه «نطفه» به کارگردانی فرشید ذوالفقاری فرد، در سینما فرهنگ رونمایی و جلسه نقد آن برپا شد.
فیلم کوتاه «نطفه» نوشته و کارگردانی فرشید ذوالفقاری فرد در سالن شماره ۳ سینما فرهنگ رونمایی شد و جلسه نقد آن توسط مجید برزگر، ناهید طباطبایی و سعید نجاتی برگزار شد.
این فیلم، که فضایی سورئال با مفهومی ضد جنگ دارد، نخستین ساخته این کارگردان است که پیش از این نمایشگاه عکسی با عنوان«بخند عراق» را با همین مضمون برپا کرده بود. فیلم «نطفه» داستانی غیر خطی را دنبال می کند و فیلم با شکسته شدن تخم نطفه داری آغاز می شود که در پی آن تمام شهر را بهم می ریزد.
ناهید طباطبایی نویسنده درباره این این فیلم گفت: فیلم نطفه در کارگردانی و داشتن قاب بندی های زیبای پرمعنی قابل تحسین است و خوشحالم فیلم کوتاه متفاوتی را دیدم هر چند باید بگویم این فیلم مانند اغلب فیلم های سیسنمای ایران دچار ضعف فیلمنامه است.
وی ادامه داد: این فیلم بین دنیای ایده آلی که در آن مردم نسبت به از دست رفتن یک نطفه معترض هستند تا دنیایی که مردم حتی حوصله شنیدن اخبار جنگ را ندارند در حرکت است. فیلم نطفه کمی میان فضای رئال و سورئال گیر کرده است و به نظرم می رسد آقای ذوالفقاری ترسیده که کامل به سمت فضای سورئال حرکت کند.
به گفته این نویسنده فیلم نطفه میان چند دنیا قیاس می کند، در این باره بیان کرد: مثلا فیلم درباره دنیای قدیم و جدید ما را در یک قیاسی می گذارد یا درباره جامعه روستایی و شهری نیز چنین دو گانه ای را ایجاد می کند.
وی با اشاره به اینکه در داستان معمولا ما به ندرت اثری ضد پی رنگ یا بدون پی رنگ داریم درباره موضوع ضد پی رنگ بودن فیلم نطفه نیز بیان کرد: فیلم به کلاژ نزدیک می شود و برای همین به فضای جریان سیال ذهن نزدیک می شود که در آن راوی می تواند آزادانه فکر کند و پشت هم تصاویری به ذهنش بیاید. از این نظر فیلم جای فکر زیادی به مخاطب می دهد اما همانطور که گفتم کارگردان باید تکلیفش را در حرکت بین فضای رئال و سورئال مشخص کند.
در ادامه جلسه مجید برزگر کارگردان سینما درباره این فیلم گفت: من خوشحالم که این فیلم در زمین دیگری بازی می کند و شبیه عموم فیلم های کوتاه ما که ترجیح می دهند یک داستانی بگویند و دل مخاطب را به دست بیاورند نیست. اینکه فیلم را داستانی بخوانی یا تجربی، یا فیلمی معلق میان آنها یا فیلمی کاملا سورئال با فضایی ضد داستان جای بحث دارد اما من هم معتقد هستم فیلمساز از اینکه کاملا به سمت یک فضای سورئال برود تردید کرده است.
وی ادامه داد: فیلم هایی که می خواهند فراواقعی باشند و بگویند آنچه می بینید یک فیلم است باید به شکلی نشانه شناسانه تر برخورد کند و با نشانه ها دست ما را بگیرد و به دنیای خود ببرد. این فیلم می خواهد بگوید جنگ و خشونت برای ما عادی شده است و جوری می خواهد این را بگوید که هر کدام از دریچه ذهن خودمان درباره اش برداشت کنیم. اما برای این تعلیق پیدا کردن مضمون فیلم در ذهن مخاطب باید فیلمساز تلاش بیشتری می کرد.
برزگر بیان کرد: ایهام ذات و اساس این فیلم است اما وقتی به ابهام نزدیک می شود خطرناک می شود. اما اینکه کارگردان مشخص است که دغدغه خودش را جلوی دوربین برده قابل تحسین است. در واقع او به گونه ای عمل کرده که ما به عنوان مخاطب می توانیم با دنیای ذهنی او و فیلم دیالوگ برقرار کنیم.
سعید نجابتی نیز در این نشست بیان کرد: من پیش از این فیلم مجموعه بخند عراق را دیده بودم و آقای ذوالفقاری را هنرمندی دغدغه مند می بینم. من از منظر ساختاری دکوپاز فیلم را دوست نداشتم اما اینکه این فیلم نمی خواهد ما را آنچنان که همه فیلمها می خواهند درگیر یک حسی بکنند، این راه را نرفته است، خوشحالم. امیدوارم ایشان در آینده راه شفاف تری را در کارگردانی و قصه پردازی طی کنند.
در ادامه مراسم ذوالفقاری با تشکر از بیان نقدهای متخصصان گفت: این فیلم اول کوتاهم بود و خوشحالم نکات ضعف فیلم را شناختم. این دستاور و تجربه برایم مهم بود. در واقع جنگ برای من مقوله ای جدی است و نمی توانم نسبت به اخبار آن بی تفاوت باشم.
وی ادامه داد: امیدوارم در آینده بتوانم دغدغه هایم را شاعرانه تر و استعاری تر مطرح کنم چون این ساختار مورد علاقه ام است. فرشید ذوالفقاری فرد متولد ۱۳۶۶ در تهران است. او بعد تحصیل در رشته ریاضی محض در دانشگاه تبریز در سال ۹۲ در انجمن سینمای جوان تهران کارگردانی سینما را شروع کرد. او تا کنون ۲ فیلم مستند به نام های «رویاهای بدون مرز» و «بن بستی با دیوار های بلند» و یک فیلم اکسپریمنتال به نام «بریدن پرهای پرنده ای در کمد» را ساخته است و همچنین یک نمایشگاه انفرادی عکس به نام «بخند عراق» را در کارنامه خود دارد.
این فیلم به تهیه کنندگی امیر فرزاد رزاقیان و فرشید ذوالفقاری فرد ساخته شده و بازیگرانی چون علی زمانی، کوثر میلانی در آن ایفای نقش می کنند.
فیلم کوتاه «نطفه» نوشته و کارگردانی فرشید ذوالفقاری فرد در سالن شماره ۳ سینما فرهنگ رونمایی شد و جلسه نقد آن توسط مجید برزگر، ناهید طباطبایی و سعید نجاتی برگزار شد.
این فیلم، که فضایی سورئال با مفهومی ضد جنگ دارد، نخستین ساخته این کارگردان است که پیش از این نمایشگاه عکسی با عنوان«بخند عراق» را با همین مضمون برپا کرده بود. فیلم «نطفه» داستانی غیر خطی را دنبال می کند و فیلم با شکسته شدن تخم نطفه داری آغاز می شود که در پی آن تمام شهر را بهم می ریزد.
ناهید طباطبایی نویسنده درباره این این فیلم گفت: فیلم نطفه در کارگردانی و داشتن قاب بندی های زیبای پرمعنی قابل تحسین است و خوشحالم فیلم کوتاه متفاوتی را دیدم هر چند باید بگویم این فیلم مانند اغلب فیلم های سیسنمای ایران دچار ضعف فیلمنامه است.
وی ادامه داد: این فیلم بین دنیای ایده آلی که در آن مردم نسبت به از دست رفتن یک نطفه معترض هستند تا دنیایی که مردم حتی حوصله شنیدن اخبار جنگ را ندارند در حرکت است. فیلم نطفه کمی میان فضای رئال و سورئال گیر کرده است و به نظرم می رسد آقای ذوالفقاری ترسیده که کامل به سمت فضای سورئال حرکت کند.
به گفته این نویسنده فیلم نطفه میان چند دنیا قیاس می کند، در این باره بیان کرد: مثلا فیلم درباره دنیای قدیم و جدید ما را در یک قیاسی می گذارد یا درباره جامعه روستایی و شهری نیز چنین دو گانه ای را ایجاد می کند.
وی با اشاره به اینکه در داستان معمولا ما به ندرت اثری ضد پی رنگ یا بدون پی رنگ داریم درباره موضوع ضد پی رنگ بودن فیلم نطفه نیز بیان کرد: فیلم به کلاژ نزدیک می شود و برای همین به فضای جریان سیال ذهن نزدیک می شود که در آن راوی می تواند آزادانه فکر کند و پشت هم تصاویری به ذهنش بیاید. از این نظر فیلم جای فکر زیادی به مخاطب می دهد اما همانطور که گفتم کارگردان باید تکلیفش را در حرکت بین فضای رئال و سورئال مشخص کند.
در ادامه جلسه مجید برزگر کارگردان سینما درباره این فیلم گفت: من خوشحالم که این فیلم در زمین دیگری بازی می کند و شبیه عموم فیلم های کوتاه ما که ترجیح می دهند یک داستانی بگویند و دل مخاطب را به دست بیاورند نیست. اینکه فیلم را داستانی بخوانی یا تجربی، یا فیلمی معلق میان آنها یا فیلمی کاملا سورئال با فضایی ضد داستان جای بحث دارد اما من هم معتقد هستم فیلمساز از اینکه کاملا به سمت یک فضای سورئال برود تردید کرده است.
وی ادامه داد: فیلم هایی که می خواهند فراواقعی باشند و بگویند آنچه می بینید یک فیلم است باید به شکلی نشانه شناسانه تر برخورد کند و با نشانه ها دست ما را بگیرد و به دنیای خود ببرد. این فیلم می خواهد بگوید جنگ و خشونت برای ما عادی شده است و جوری می خواهد این را بگوید که هر کدام از دریچه ذهن خودمان درباره اش برداشت کنیم. اما برای این تعلیق پیدا کردن مضمون فیلم در ذهن مخاطب باید فیلمساز تلاش بیشتری می کرد.
برزگر بیان کرد: ایهام ذات و اساس این فیلم است اما وقتی به ابهام نزدیک می شود خطرناک می شود. اما اینکه کارگردان مشخص است که دغدغه خودش را جلوی دوربین برده قابل تحسین است. در واقع او به گونه ای عمل کرده که ما به عنوان مخاطب می توانیم با دنیای ذهنی او و فیلم دیالوگ برقرار کنیم.
سعید نجابتی نیز در این نشست بیان کرد: من پیش از این فیلم مجموعه بخند عراق را دیده بودم و آقای ذوالفقاری را هنرمندی دغدغه مند می بینم. من از منظر ساختاری دکوپاز فیلم را دوست نداشتم اما اینکه این فیلم نمی خواهد ما را آنچنان که همه فیلمها می خواهند درگیر یک حسی بکنند، این راه را نرفته است، خوشحالم. امیدوارم ایشان در آینده راه شفاف تری را در کارگردانی و قصه پردازی طی کنند.
در ادامه مراسم ذوالفقاری با تشکر از بیان نقدهای متخصصان گفت: این فیلم اول کوتاهم بود و خوشحالم نکات ضعف فیلم را شناختم. این دستاور و تجربه برایم مهم بود. در واقع جنگ برای من مقوله ای جدی است و نمی توانم نسبت به اخبار آن بی تفاوت باشم.
وی ادامه داد: امیدوارم در آینده بتوانم دغدغه هایم را شاعرانه تر و استعاری تر مطرح کنم چون این ساختار مورد علاقه ام است. فرشید ذوالفقاری فرد متولد ۱۳۶۶ در تهران است. او بعد تحصیل در رشته ریاضی محض در دانشگاه تبریز در سال ۹۲ در انجمن سینمای جوان تهران کارگردانی سینما را شروع کرد. او تا کنون ۲ فیلم مستند به نام های «رویاهای بدون مرز» و «بن بستی با دیوار های بلند» و یک فیلم اکسپریمنتال به نام «بریدن پرهای پرنده ای در کمد» را ساخته است و همچنین یک نمایشگاه انفرادی عکس به نام «بخند عراق» را در کارنامه خود دارد.
این فیلم به تهیه کنندگی امیر فرزاد رزاقیان و فرشید ذوالفقاری فرد ساخته شده و بازیگرانی چون علی زمانی، کوثر میلانی در آن ایفای نقش می کنند.
دسته بندی: فرهنگی / سینمای ایران
آدرس کوتاه خبر:
