قتل شوهر با اسلحه بادي در يوسف آباد/ من و دو فرزندم او را کشتیم و خلاص!

میار: زني كه ادعا دارد با همكاري دو فرزند نوجوانش، شوهر خود را به قتل رسانده است با حكم قضات شعبه چهارم دادگاه كيفري يك استان تهران به قصاص محكوم شد.

به گزارش میار، عصر روز 25 تير ماه سال 96 بود كه  یک فقره فوت مشکوک مردي به کلانتری 124 یوسف آباد اعلام شد که با حضور مأموران در محل و انجام تحقیقات اولیه مشخص شد فردی حدودا 50 ساله بر اثر اصابت گلوله ساچمه‌ای شلیک شده از یک تفنگ بادی و اصابت آن به قسمت حساس سر فوت کرده است.

با تشکیل پرونده مقدماتی با موضوع فوت مشکوک و به دستور بازپرس شعبه دوم دادسرای امور جنایی تهران، پرونده برای رسیدگی در اختیار اداره آگاهی قرار گرفت و ماموران باحضور در محل به تحقیق از پسر متوفی که در زمان وقوع حادثه به همراه پدرش تنها در خانه حضور داشت، پرداختند.

پسر متوفی در اظهاراتش به ماموران گفت: قصد رفتن به مسافرت را داشتیم و پدرم از من خواست تا اسلحه بادی را برایش بیاورم آن‌را امتحان کنیم. من یک ساچمه داخل تفنگ بادی گذاشتم و آن‌ را به پدرم دادم اما اسلحه شلیک نکرد. پدرم از من درخواست پیچ گوشتی کرد تا گیر اسلحه را برطرف کند که ناگهان تفنگ شلیک شد و گلوله به سر پدرم برخورد کرد.

بررسی صحت اظهارات پسر متوفی در دستورکار قرار گرفت و ماموران با توجه به نظریه تیم بررسی صحنه اطمینان پیدا کردند که شلیک گلوله توسط شخص متوفی انجام نشده است، لذا بار دیگر تحقیقات از پسر متوفی در خصوص نحوه شلیک گلوله و مرگ پدرش در دستورکار ماموران قرار گرفت.

سرانجام پسر متوفی در اظهاراتی جدید گفت: من و پدرم در اتاق مشغول صحبت کردن بودیم که پدرم از من خواست تا قبل از رفتن به مسافرت تفنگ بادی را برایش بیاویم، پدرم در حال کار کردن با گوشی تلفن همراهش بود و من یک ساچمه در داخل تفنگ گذاشتم و زمانیکه به قصد بستن، لوله تفنگ را به سمت بالا کشیدم ناگهان تیر شلیک شد و به سر پدرم برخورد کرد.

با اين وجود باز هم بررسي ها نشان از اين داشت كه متهم دروغ مي گويد و اين بار با دستگيري مادر، دختر و پسر متوفي تحقيقات بيشتر در اين پرونده انجام شد تا اينكه پسر نوجوان لب به اعتراف گشود و به قتل پدرش اعتراف كرد اما اين باز هم پايان پرونده نبود و به نظر مي آمد نفر ديگري شليك را انجام داده باشد.

در ادامه تحقيقات تكميل و بالاخره زن متوفي به قتل شوهرش با اسلحه بادي اعتراف كرد و به اين شكل با صدور كيفرخواست عليه متهمان، روز گذشته پرونده اين قتل در شعبه چهارم دادگاه كيفري يك استان تهران به رياست قاضي عبداللهي و مستشاري قاضي واعظي مورد بررسي قرار گرفت.

ابتداي امر متهم 42 ساله پرونده يعني همسر مقتول كه با درخواست قصاص اولياي دم روبرو شده بود، در جايگاه قرار گرفت و گفت: من در حد رابطه تلفنی با پسر غريبه اي معاشرت داشتم و شوهرم خیلی وقت بود که به من اهمیت نمی‌داد، من هم برای اینکه اوقات فراغتم را بگذرانم، در فضای مجازی با این مرد دوست شدم که مقتول از این قضیه بو برد و درگیری ما بیشتر شد. من با همدستی دختر وپسرم شوهرم را كشتم و آنها نيز در قتل پدرشان به من کمک کردند.

در ادامه پسر و دختر مقتول که هر دو كمتر از 18 سال سن داشتند ادعا کردند اصلا از ماجرای قتلی که مادرشان مرتکب شده است خبر ندارند و روز حادثه نيز در اتاق شان بوده اند،که متوجه شلیک گلوله مي شوند. پسر متوفي نيز عنوان داشت از روزي كه مادرش در فضاي مجازي با پسر غريبه آشنا و پدرش با ديدن پيامك هاي رد و بدل شده آنها روبرو شده بود، درگيري ها در خانواده شدت مي گيرد تااينكه بالاخره قتل به دست مادرش رخ مي دهد.

بنابراين گزارش، در انتهاي اين جلسه هيئت قضائي وارد شور شدند و متهم 42 ساله را به اتهام قتل همسرش به قصاص محكوم كردند.تحلیل روانشناس: یکی از مشکلات جامعه ما جایگزین کردن شبکه‌های مجازی به‌جای ارتباط و تعامل بین زوج‌هاست که زن و مرد ناخواسته درگیر ارتباط‌های پوچ و نادرست می‌شوند و تنها راه آن، این است که زن و شوهر ارتباط خود را مدیریت کرده و با انجام تفریحات سالم و مشترک روابط بین اعضای خانواده را مستحکم و به‌جای اینکه محبت واقعی را در فضاهای مجازی جست‌و‌جو کنند، با در کنارهم بودن، انجام کارها و تفریحات مشترک، بزرگ کردن حسنات و نادیده گرفتن ایرادها، ارتباطات عاطفی بین اعضای خانواده را مستحکم‌تر کنند. مهم‌ترین عامل گرایش به این نوع روابط غیر اخلاقی خلأ عاطفی است.
به‌نظر می‌رسد امروزه با وجود گسترش نهادهای مشاوره‌ مدرن، زوج‌های جوان بیش از گذشته از سردی روابط رنج می‌برند و با معادله‌ زندگی جمعی کمتر آشنایی دارند، در حل مشکلات خود عاجزترند و زودتر به فکر طلاق می‌افتند.
می‌توان گفت که همبستگی و ارتباطات قوی بر اساس احساس نیاز شکل می‌گیرد. هرچه احساس نیاز بیشتری به برخورداری از حمایت و هدایت دیگران داشته باشیم رابطه بهتری با آنان برقرار می‌کنیم و سعه‌ صدر بیشتری در قبال ناملایمات رفتاری آنان نشان می‌دهیم.