دردسر قصاص خواستن براي زن دوم به اتهام قتل فرزند زن اول| قصاص كنم بي زن مي شوم!

تردید بین دو انتخاب

میار: در پرونده ای مردی که از زن اولش چهار فرزند داشت، همسر دیگری اختیار کرده بود. بعد از مدتی نتوانسته بود هر دو زنش را نگه دارد و ناچار شده بود از همسراولش جدا شود. از چهار فرزندش، دو فرزند دخترش را به خانه بخت فرستاده بود. چون همسر دومش بچه دار نمی شد، مرد همسر اولش را راضی کرده بود دو فرزند دیگرش که نوجوان بودند همراه پدر و با نامادری زندگی کنند اما هر روز که می گذشت و بچه ها بزرگتر می شدند، اختلاف آنها با نامادری بیشتر می شد. این بگو مگو ها و اختلافات گاهی به درگیری میان این ها می انجامید. درابتدا نامادری می کوشید تا بچه ها را به نحوی راضی کند آنان موقعی که پدرشان شب هنگام از سر کار به منزل برمی گردد، از بازگو کردن آنچه اتفاق افتاده است خودداری کنند. یک شب که در آشپزخانه مشغول تهیه شام بود متوجه شد، دختر بزرگ، در پاسخ پدرش که علت کبودی صورتش را پرسیده بود گفت نامادری این بلا را به سر او آورده است. قبل از اینکه پدر واکنشی نشان دهد، این خانم پیش دستی کرد و با داد و فریاد شروع به فحاشی به مادر بچه ها کرد و گفت: مادرشان اگرعرضه داشت بچه هایش را نگه می داشت و توله هایش راسر من نمی ریخت. اگر راست می گوید بیاید بچه هایش را جمع کند. مرد که هنوز لباس های بیرونش راعوض نکرده بود، با شنیدن این سر و صدا بدون آنکه حرفی بزند سیگاری روشن کرد. چند پک به سیگارش زد و بدون آنکه منتظرشام بماند ازخانه بیرون رفت. یکی دو ساعت بعد که برگشت، دید بچه ها در هال به خواب رفته اند و همسرش نیز در اتاق خوابیده است. داخل هال کنار میز تلویزیون دراز کشید. صبح زودتر از همه بیدارشد و بدون خوردن صبحانه به سر کارش رفت. بچه ها که دیده بودند پدرشان به حرف آنها ترتیب اثری نمی دهد دیگر برایش چیزی از آنچه درغیاب وی در منزل اتفاق می افتاد، تعریف نمی کردند. پدرشان هم که هر از چند گاهی آثار چنگ و دندان را بر روی دست و بازوی بچه ها می دید چیزی به روی خود نمی آورد. مشکل اصلی نامادری با دختر بزرگتر بود. به بهانه های مختلف با هم درگیرمی شدند. این درگیری هاعاقبت خوشی نداشت وسرانجام به مرگ دخترک جوان منجر شد. پس از تکمیل پرونده و ارسال به دادگاه، پدر مقتول چند باری به دادگاه آمد و پی گیر رسیدگی به پرونده شد. در روزرسیدگی با آنکه اخطاریه به هر دو ولی دم یعنی پدر و مادر مقتول ابلاغ واقعی شده بود اما هیچ یک در دادگاه حاضر نشدند. ناگزیر وقت رسیدگی تجدید شد. قریب ده روز بعد پدر مقتول به دادگاه آمد و گفت، با مادر آن مرحوم درحال مذاکره هستم، اگرراضی شد به اتفاق به دادگاه می آییم. گفتم منعی ندارد.از دفتر شعبه خواستم حضور پدر مقتول را در شعبه مغتنم بشمارد و وقت رسیدگی بعدی را به صورت حضوری نیز به وی ابلاغ کند. مرد متعهد شد وقت رسیدگی را به اطلاع مادر مقتول نیز برساند. در جلسه بعدی دادگاه وقتی پدر مقتول به جایگاه فرا خوانده شدند گفتند آقای قاضی اول خانم نظرشان را بدهند. من بعداً نظر خودم را می گویم. مادر مقتول تقاضای قصاص قاتل را نمود. پدر مقتول گفت آقای قاضی من فرصت می خواهم. الآن نمی توانم نظر خودم را بگویم. گفتم به اندازه کافی فرصت داشتی که فکرهایت را بکنی. گفت الآن به هیچ وجه نمی توانم نظرخودم را بگویم. به من فرصت بدهید. بعد از اتمام جلسه که طرفین دادگاه را ترک کرده بودند، آمد گفت می خواستم چند کلمه ای با شما خصوصی صحبت کنم. گفتم صحبت با یکی از طرفین پرونده بدون حضور دیگری برخلاف انصاف است. گفت فقط می خواستم از شما مشورت بگیرم. آقای قاضی حقیقتاً مانده ام چه کنم. پس از تجدید فراش، زن اولم از من جدا شد و پیشم نماند. سرغلط کاری من دخترم هم از دستم رفت. حال اگر قصاص بخواهم، این زنم را هم ازدست می دهم. شما می گویید من چه کارکنم. گفتم در جلسه رسیدگی اختیارات قانونی اولیای دم را که برایتان توضیح دادم. گفت اگر گذشت کنم جواب زن اولم را چه بگویم. خود مرا متهم می کند و می گوید با زنت دست به یکی کردی ودخترم را کشتی؟ اگر دیه بخواهم، زنم چیزی در بساط ندارد در واقع باید خودم آن را پرداخت کنم. اگر قصاص بخواهم، این زنم هم از دستم می رود!!دکترمحمدباقر قربانزاده؛ رئیس دادگاه کیفری یک استان تهران