حاشیه های بی پایان خانم صادق؛
بی عملی در مسکن و حمل و نقل/ چرا نمایندگان، وزیر راه را در صدر لیست استیضاح ها قرار داده اند؟
در اقدامی جنجالی که حاشیههای وزارت راه و شهرسازی را به اوج رساند، فرزانه صادق مالواجرد پس از درگیری لفظی با مأمور گمرک در فرودگاه اردبیل بر سر بازرسی چمدان، با خشم محل را ترک کرد و ساعاتی بعد حکم عزل فوری مدیرکل فرودگاههای استان را صادر نمود؛ این رویداد، در حالی که نمایندگان مجلس از "بیعملی" در مسکن و حملونقل انتقاد میکنند، زنگ خطری برای عملکرد پرحاشیه دوساله وی به صدا درآورده و سؤالاتی جدی درباره تمرکز وزارتخانه بر مسائل اصلی مطرح کرده است.
به گزارش میار، رسانههای معتبر از رویدادی غیرمعمول در وزارت راه و شهرسازی خبر دادند. بر اساس گزارشها، «فرزانه صادق مالواجرد»، وزیر راه و شهرسازی، پس از بازگشت از یک سفر خارجی و به قصد عبور از فرودگاه اردبیل، درگیری لفظی با یکی از مأموران گمرک بر سر بازرسی چمدانهایش پیدا کرد. بر اساس گزارش فارس، وزیر از بازرسی چمدانهای خود خودداری کرد و با عصبانیت فرودگاه را ترک نمود. ساعاتی بعد، در شامگاه ۲۳ مهر ۱۴۰۴، حکم عزل فوری مدیرکل فرودگاههای استان اردبیل صادر شد. این رفتار ناگهانی و برکناری بیدرنگ مدیر فرودگاه، بدون ارائه هرگونه توضیح رسمی، با انتقادات گستردهای مواجه و واکنشهای عمومی را برانگیخت.
از سوی دیگر، عملکرد دو سال اخیر این وزارتخانه تحت مدیریت وی نیز مورد مناقشه است. وبسایت بهارنیوز در گزارشی تحلیلی، فرزانه صادق مالواجرد را یکی از «پرحاشیهترین وزرای دولت» خوانده است. طی این دوره، اخبار جنجالی متعددی از انتصابات غیرمتعارف و اظهارات بحثبرانگیز تا قراردادهای پرابهام درباره وی منتشر شده است. برای نمونه، این گزارش به انعقاد قراردادی کلان به ارزش ۶۱ هزار میلیارد تومان با شرکتی منتسب به بابک زنجانی اشاره کرده که به گفته روابط عمومی وزارتخانه، وزیر حتی از هویت واقعی طرف قرارداد اطلاع نداشته است. همچنین، افشای هزینه حدود یک میلیارد تومانی سفر خانوادگی وی به جزیره کیش؛ همراه با همسر، فرزند، داماد و خواهرزادهها؛ از محل بودجه بیتالمال، نمونه دیگری است که به اتهامات اسراف و سوءاستفاده دامن زده است. چنین اقداماتی باعث شده تا بسیاری از ناظران معتقد شوند توجه وزیر به امور حاشیهای بیش از مسائل محوری و پیشبرد پروژههای عمرانی است.
همزمان، نمایندگان مجلس نیز از عملکرد وزارتخانه انتقاد کردهاند. بر اساس گزارش پرشینسازه، نماینده مردم بابل با اشاره به معضل مسکن، عملکرد وزارت راه و شهرسازی را «غیرقابل قبول» خواند و گفت: «این وزارتخانه در این مدت هیچ اقدام خاصی برای حل این مشکل نکرده و رویکرد بیعملی را در پیش گرفته است.» وی تأکید کرد بهانهجویی درباره عدم همکاری بانکها نمیتواند مجوزی برای تعلل وزارتخانه باشد و این نهاد موظف است برنامهای عملیاتی برای واگذاری زمین و رفع مشکلات مسکن ارائه دهد. در همین حال، مرتضی محمودی، نماینده تهران، اعلام کرده است که اگر در فهرست استیضاح وزرا اولویتگذاری شود، نام خانم مالواجرد در صدر قرار خواهد گرفت. به گفته وی، در دوره مدیریت ایشان «تولید مسکن متوقف شده و موضوع مسکن به سطح بحرانی رسیده است» و در کریدور حیاتی حملونقل شمال–جنوب نیز هیچ پیشرفتی دیده نمیشود.
وزیر راه و شهرسازی بارها وعده داده که پروژههای نیمهکاره را به پایان خواهد رساند. او در شهریور ۱۴۰۳ در مصاحبههای خود اعلام کرد اتمام طرحهای نیمهکارهای مانند مسکن مهر و نهضت ملی مسکن در دستور کار ویژه وزارتخانه قرار دارد و مسکن دهکهای کمدرآمد را اولویت اول خواند. با این حال، تاکنون بخش عمدهای از این پروژههای مسکونی همچنان ناتمام مانده و تلاش ملموس و قابلسنجشی در این زمینه مشاهده نشده است. توجه به پروژههای مهم زیرساختی ناتمام دیگر، مانند راهآهن شمال–جنوب، آزادراهها و توسعه شبکه ریلی نیز از همین منظر ضروری است. کارشناسان حوزه عمران تأکید میکنند اگرچه وزیر مکرراً وعده انجام کارها را میدهد اما اکنون زمان عمل و «انجام دادن» فرارسیده است. آنان خاطرنشان میسازند که به جای اعلام برنامههای جدید یا ایجاد حاشیه، وزارتخانه باید بدون فوت وقت، اقدام به تخصیص زمین، تأمین منابع مالی و اجرای عملی پروژهها کند. انتظار عمومی از وزیر راه و شهرسازی، ارائه راهحلهای عملی و عینی برای رفع مشکلات حوزه مسکن و حملونقل است.
در مجموع، بسیاری از تحلیلگران هشدار دادهاند که تداوم وضعیت کنونی به بیاعتمادی هرچه بیشتر عمومی خواهد انجامید. به باور این کارشناسان، پس از گذشت ماهها و تنها با شنیدن وعدههای مکرر، اکنون لازم است این وزارتخانه به جای تمرکز بر حاشیهها، با تحویل دادن پروژههای ناتمام، کارنامه عملی خود را بهبود بخشد. در صورت تداوم عملکرد منفی، بدون شک اصلاحات ساختاری در این وزارتخانه در دستور کار دولت و احتمالاً مجلس شورای اسلامی قرار خواهد گرفت؛ چرا که به اعتقاد آنان، «زمان وعدهها به پایان رسیده و جامعه منتظر اقدامات عملی و نتایج ملموس است.»
