داستان یک نوزاد 35 روزه در شهر غزه و یک کودک چهار ماهه در دیرالبلاح که در بیمارستان شهدای الاقصی جان خود را از دست دادند، تنها نمونه‌ای از این فاجعه است؛ مادری آواره در شهر غزه می‌گوید: «ما نمی‌پرسیم غذا مغذی است یا خیر، تازه است یا نه؛ این‌ها برای ما لوکس است. فقط می‌خواهیم شکم بچه‌هایمان را سیر کنیم. نمی‌خواهم فرزندم از گرسنگی بمیرد.» این مادر، مانند هزاران نفر دیگر، هر روز با ترس از دست دادن عزیزانش زندگی می‌کند.

به گزارش میار، در جولای 2025، نوار غزه به صحنه‌ای از رنج و ناامیدی تبدیل شده است که کلمات به سختی می‌توانند عمق آن را توصیف کنند. بیش از دو میلیون فلسطینی در این سرزمین کوچک، که به گفته سازمان ملل به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان بدل شده، گرفتار محاصره‌ای بی‌رحمانه، بمباران‌های مداوم و تخریب زیرساخت‌های حیاتی هستند. غذا، آب تمیز و دارو به کالاهایی نایاب تبدیل شده‌اند و گرسنگی و سوءتغذیه به تهدیدی مرگبار برای کودکان، زنان و سالمندان بدل شده است. این روایت، داستان مردمی است که در میان این فاجعه، با شجاعت و ناامیدی برای بقا می‌جنگند.

سوءتغذیه؛ قاتل خاموش کودکان غزه

بر اساس گزارش وزارت بهداشت غزه، از اکتبر 2023 تا جولای 2025، دست‌کم 58,573 فلسطینی کشته و 139,607 نفر زخمی شده‌اند اما مرگ تنها از طریق بمب و گلوله نیست و گرسنگی نیز به همان اندازه کشنده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که 90,000 زن و کودک به درمان فوری سوءتغذیه نیاز دارند. در یک روز، 19 نفر بر اثر گرسنگی جان باخته اند و از آغاز درگیری‌ها، 71 کودک قربانی سوءتغذیه شده‌اند. 

داستان یک نوزاد 35 روزه در شهر غزه و یک کودک 4 ماهه در دیرالبلاح که در بیمارستان شهدای الاقصی جان خود را از دست دادند، تنها نمونه‌ای از این فاجعه است. یک پزشک در بیمارستان الرنتیسی می‌گوید: «کودکان در حال محو شدن هستند... ما به والدین توصیه می‌کنیم که به فرزندانشان غذای خاصی بدهند اما می‌دانیم که این توصیه غیرممکن است.» 92 درصد از نوزادان 6 تا 23 ماهه و مادران باردار یا شیرده، نیازهای غذایی خود را برآورده نمی‌کنند و کمبود داروهای حیاتی مانند انسولین، وضعیت را وخیم‌تر کرده است.

صف‌های مرگ؛ خطر برای یک لقمه نان

تلاش برای دریافت کمک‌های غذایی به یک قمار مرگبار تبدیل شده است. مراکز توزیع کمک، که قرار بود امیدی برای گرسنگان باشند، به دام‌های مرگ تبدیل شده‌اند. سازمان ملل گزارش داده که از ماه مه 2025، نزدیک به 1000 نفر در نزدیکی این مراکز کشته شده‌اند. در یک نمونه، 79 نفر در گذرگاه زکیم، 9 نفر در نزدیکی یک مرکز کمک‌رسانی در رفح و چهار نفر در خان یونس جان خود را از دست دادند. یک شاهد عینی از سازمان پزشکان بدون مرز می‌گوید: «جوانان برای یک کیسه آرد جان خود را از دست می‌دهند.» این کلمات، عمق ناامیدی مردمی را نشان می‌دهد که برای ابتدایی‌ترین نیازهایشان باید زندگی خود را به خطر بیندازند.

صدای مردم غزه؛ روایت‌هایی از قلب فاجعه

صدای ساکنان غزه، فریادی است که باید شنیده شود. یک مادر آواره در شهر غزه می‌گوید: «ما نمی‌پرسیم غذا مغذی است یا خیر، تازه است یا نه؛ این‌ها برای ما لوکس است. فقط می‌خواهیم شکم بچه‌هایمان را سیر کنیم. نمی‌خواهم فرزندم از گرسنگی بمیرد.» این مادر، مانند هزاران نفر دیگر، هر روز با ترس از دست دادن عزیزانش زندگی می‌کند.

یک ماهیگیر غزه‌ای نیز از خطراتی که برای تأمین غذا با آن مواجه است، سخن می‌گوید: «وقتی برای ماهیگیری می‌روم، می‌دانم که ممکن است به خانه برنگردم اما چاره دیگری نداریم.» محدودیت‌ها و حملات نظامی اسرائیل، حتی ماهیگیری را به عملیاتی خطرناک تبدیل کرده است.

یک ساکن دیگر از کمبود آب می‌گوید: «با تشنگی از خواب بیدار شدم، حتی نمی‌توانستم حرف بزنم. برای چند بطری آب آشامیدنی، باید پسرم را ساعت‌ها در صف بفرستم و او باید مسافت‌های طولانی را پیاده برود.» این روایت‌ها، تصویری از زندگی روزمره‌ای را نشان می‌دهد که در آن هر لحظه، مبارزه‌ای برای بقاست.

پزشکان نیز در خط مقدم این فاجعه هستند. یک پزشک در بیمارستان الرنتیسی می‌گوید: «ما با کمبودهایی مواجهیم که حتی تصورشان سخت است. برای بیماران دیالیزی، تجهیزات نداریم. به والدین می‌گوییم به فرزندانشان غذای خاصی بدهند، اما می‌دانیم که این غیرممکن است.» این ناامیدی، نه تنها بیماران، بلکه کادر درمان را نیز در بر گرفته است.

ناکامی جامعه جهانی

با وجود فریادهای کمک‌خواهی از غزه، جامعه جهانی نتوانسته است پاسخ مؤثری به این بحران بدهد. محاصره‌ای که از مارس 2025 شدت گرفته، ورود کمک‌های بشردوستانه را متوقف کرده است. سازمان ملل هشدار داده که بدون ورود سوخت و کمک‌های فوری، عملیات بشردوستانه در غزه به طور کامل متوقف خواهد شد. گزارش یونیسف نشان می‌دهد که کل جمعیت غزه در معرض خطر قحطی قرار دارد و نیم میلیون نفر در فاز اضطراری ناامنی غذایی هستند.

اتهامات نسل‌کشی

سازمان‌های بین‌المللی مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر، اقدامات اسرائیل را به عنوان نسل‌کشی توصیف کرده‌اند. آن‌ها معتقدند که محاصره، بمباران، و تخریب زیرساخت‌های حیاتی، با هدف ایجاد شرایطی برای نابودی فیزیکی فلسطینیان انجام شده است. حتی در داخل اسرائیل، صداهایی مانند عوفر کاسیف، نماینده کنست از حزب هدش، این اتهام را تأیید کرده‌اند. کاسیف، که به دلیل انتقاداتش از جنگ غزه از کنست معلق شده، گفته است: «وظیفه من دفاع از جامعه اسرائیل و همه ساکنان آن است، نه دولتی که اعضای آن خواستار پاکسازی قومی و حتی نسل‌کشی هستند.» او همچنین به طرح‌های قدیمی‌تر مانند برنامه تسلیم‌سازی بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی اسرائیل، اشاره کرده که به گفته او، شواهدی از نیت نسل‌کشی است.

جدول وضعیت بحران انسانی در غزه (جولای 2025)

فریادی برای عدالت

غزه امروز نه تنها با مرگ و گرسنگی، بلکه با بی‌تفاوتی جهان روبروست. داستان‌های مادرانی که برای سیر کردن فرزندانشان التماس می‌کنند، ماهیگیرانی که جان خود را برای یک وعده غذا به خطر می‌اندازند و پزشکانی که در برابر کمبودها ناتوان شده‌اند، باید وجدان جهانی را بیدار کند. این بحران، آزمونی برای بشریت است. همان‌طور که یک ساکن غزه گفته است: «ممکن است فرزندت را برای آوردن آب بفرستی اما او در کیسه‌ای به خانه برگردد. هر روز اینجا این‌گونه است.»

جهان باید این فریادها را بشنود و اقدامی فوری انجام دهد. بدون مداخله پایدار، چرخه مرگ و رنج ادامه خواهد یافت و غزه به نمادی از شکست اخلاقی بشریت تبدیل خواهد شد.