چهل روز بدون حاج قاسم / هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود
روزمرگی بر ما هجوم آورد و در مدتی که نبودی، از آن حال شهادتطلبی تنها یک لقب بر نام تو نشست و برای ما خاطرهای ماند و عذاب وجدانی. پارسال این ایام، چهل سال از انقلابمان میگذشت و حالا چهل روز از شهادتت.
میگویند خاک سرد است. وقتی کسوکار آدم پر میکشد به دیار باقی و جسمش را به خاک میسپارند، اگر از نزدیکان داغدیده بیتابی کنند، مینشینند کنارش، و وقتی دارد ضجه میزند که: من بدون او دیگر نمیتوانم زندگی کنم، میگویند (یا اگر شرایطش نباشد، از ذهنشان میگذرد که): خاک، سرد است! و این یعنی هرچقدر داغداری و هرچقدر داغ هستی، میگذرد... شب اول دفن میگذرد، ختم گرفته میشود، سوم و هفتم هم. بازماندگان به خانه برمیگردند، جای خالی متوفی را میبینند و باز گریه، و این ماجرا تا چهلم آنقدر تکرار میشود که... سرد میشود. چهلم، زمان بدرآوردن لباسهای عزاست؛ زمان کنارآمدن با آن جای خالی.
چهل روز گذشت. از آن سحر جمعه بهتآور که خبر شهادتت آمد و شوربختانه تکذیب هم نشد: «شهادت فرمانده مجاهد سپاه قدس، سرلشگر قاسم سلیمانی، در بمباران تروریستهای آمریکایی» خیلی سریع پنتاگون مسئولیتش را برعهده گرفت و ترامپ عکس پرچم امریکا را توئیت کرد. این شروع انفجاری در جهان بود.
هفته اول: آخرالزمان
عکس دست و انگشترت خیلی زود منتشر میشود و میچرخد و از آن گریزها میزنند. همه چیز فقط سیاه است، تا پیام رهبر انقلاب پیش از ۸ صبح میرسد و حامل یک کلمه سرخ است: انتقام! سپاه بیانیه میدهد. وزیر خارجه واکنش نشان میدهد. سفیر سوئیس در ایران احضار میشود. فوج تسلیتها از داخل و خارج روانه است: وزیر دفاع، رئیس جمهور، رئیس مجلس، رئیس قوه قضائیه، فرمانده ارتش، آیت الله جنتی، علی اکبر ولایتی، سیدحسن خمینی، محمدرضا عارف، انجمن کلیمیان تهران، فراکسیون امید، سخنگوی دولت، سخنگوی سپاه، مقتدی صدر، آیت الله نوری همدانی، ستاد کل نیروهای مسلح، سیدحسن نصرالله، سید محمد خاتمی، محمدباقر نوبخت، فرمانده نیروی انتظامی، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، رئیس دفتر رئیس جمهور، معاون هماهنگکننده ارتش، محسن هاشمی، دبیر شورای عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، آیت الله سیستانی، سیدحسن خمینی و آیت الله وحید به ترتیب تسلیت گفتند و به لحن و زبان خودشان بر انتقام تأکید کردند. خیلی زود هماهنگ میشود که پس از نماز جمعه تظاهرات در سراسر کشور انجام شود. قهرمان ملی بودی و فقدانت برای همه سخت است.
اکانت توئیتر رهبر انقلاب مینویسد:
“In the Name of God, the Beneficent, the Merciful”
جنبش جهاد اسلامی فلسطین، جنبش مقاومت «عصائب اهل الحق»عراق، جبهه آزادیبخش فلسطین، شاخه نظامی حماس، گردانهای «عزالدین القسام»، جنبش انصارالله یمن، جنبش نجباء عراق، حزب الله لبنان و حزب الله حجاز ترورت را محکوم کردند و برای انتقام خون شهدا اعلام آمادگی کردند. تو محدود به خطکشیهای مرز نبودی و جهان منتقمت خواهد بود.
پرچم گنبد مطهر امام رضا علیهالسلام و حضرت معصومه سلام الله علیها و مسجد مقدس جمکران تعویض میشود، سیاه و سرخ! حال و هوای ایران انقلابی است و عطر و بوی همه ارزشهایی که تو و همرزمانت برایشان جنگیده بودید، به سرعت همهجا را پر میکند و انگار انداخته شدهایم در دهه اول انقلاب.
هر کس تو را دیده بود، حالا نمیتواند ساکت بماند و تسلیتها و دلنوشتهها و تحلیلها و رجزهای مردمی هم شروع میشود. کمی بعد، تیغ فیلتر اینستاگرام هم تیز میشود تا پستها و اکانتها یکی پس از دیگری حذف شوند. اما خیابانها و شهرها در همین چند روز و به نوبت عزادارت میشوند. گرافیستها و نقاشان و طراحها دست بهکار میشوند و همان روز طرحها و عکسهای متنوعی از تو و شهدای دیگر رسم و منتشر میشود.
میگویند خاک سرد است. وقتی کسوکار آدم پر میکشد به دیار باقی و جسمش را به خاک میسپارند، اگر از نزدیکان داغدیده بیتابی کنند، مینشینند کنارش، و وقتی دارد ضجه میزند که: من بدون او دیگر نمیتوانم زندگی کنم، میگویند (یا اگر شرایطش نباشد، از ذهنشان میگذرد که): خاک، سرد است! و این یعنی هرچقدر داغداری و هرچقدر داغ هستی، میگذرد... شب اول دفن میگذرد، ختم گرفته میشود، سوم و هفتم هم. بازماندگان به خانه برمیگردند، جای خالی متوفی را میبینند و باز گریه، و این ماجرا تا چهلم آنقدر تکرار میشود که... سرد میشود. چهلم، زمان بدرآوردن لباسهای عزاست؛ زمان کنارآمدن با آن جای خالی.چهل روز گذشت. از آن سحر جمعه بهتآور که خبر شهادتت آمد و شوربختانه تکذیب هم نشد: «شهادت فرمانده مجاهد سپاه قدس، سرلشگر قاسم سلیمانی، در بمباران تروریستهای آمریکایی» خیلی سریع پنتاگون مسئولیتش را برعهده گرفت و ترامپ عکس پرچم امریکا را توئیت کرد. این شروع انفجاری در جهان بود.
هفته اول: آخرالزمان
عکس دست و انگشترت خیلی زود منتشر میشود و میچرخد و از آن گریزها میزنند. همه چیز فقط سیاه است، تا پیام رهبر انقلاب پیش از ۸ صبح میرسد و حامل یک کلمه سرخ است: انتقام! سپاه بیانیه میدهد. وزیر خارجه واکنش نشان میدهد. سفیر سوئیس در ایران احضار میشود. فوج تسلیتها از داخل و خارج روانه است: وزیر دفاع، رئیس جمهور، رئیس مجلس، رئیس قوه قضائیه، فرمانده ارتش، آیت الله جنتی، علی اکبر ولایتی، سیدحسن خمینی، محمدرضا عارف، انجمن کلیمیان تهران، فراکسیون امید، سخنگوی دولت، سخنگوی سپاه، مقتدی صدر، آیت الله نوری همدانی، ستاد کل نیروهای مسلح، سیدحسن نصرالله، سید محمد خاتمی، محمدباقر نوبخت، فرمانده نیروی انتظامی، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، رئیس دفتر رئیس جمهور، معاون هماهنگکننده ارتش، محسن هاشمی، دبیر شورای عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، آیت الله سیستانی، سیدحسن خمینی و آیت الله وحید به ترتیب تسلیت گفتند و به لحن و زبان خودشان بر انتقام تأکید کردند. خیلی زود هماهنگ میشود که پس از نماز جمعه تظاهرات در سراسر کشور انجام شود. قهرمان ملی بودی و فقدانت برای همه سخت است.
اکانت توئیتر رهبر انقلاب مینویسد:
“In the Name of God, the Beneficent, the Merciful”
جنبش جهاد اسلامی فلسطین، جنبش مقاومت «عصائب اهل الحق»عراق، جبهه آزادیبخش فلسطین، شاخه نظامی حماس، گردانهای «عزالدین القسام»، جنبش انصارالله یمن، جنبش نجباء عراق، حزب الله لبنان و حزب الله حجاز ترورت را محکوم کردند و برای انتقام خون شهدا اعلام آمادگی کردند. تو محدود به خطکشیهای مرز نبودی و جهان منتقمت خواهد بود.
پرچم گنبد مطهر امام رضا علیهالسلام و حضرت معصومه سلام الله علیها و مسجد مقدس جمکران تعویض میشود، سیاه و سرخ! حال و هوای ایران انقلابی است و عطر و بوی همه ارزشهایی که تو و همرزمانت برایشان جنگیده بودید، به سرعت همهجا را پر میکند و انگار انداخته شدهایم در دهه اول انقلاب.
هر کس تو را دیده بود، حالا نمیتواند ساکت بماند و تسلیتها و دلنوشتهها و تحلیلها و رجزهای مردمی هم شروع میشود. کمی بعد، تیغ فیلتر اینستاگرام هم تیز میشود تا پستها و اکانتها یکی پس از دیگری حذف شوند. اما خیابانها و شهرها در همین چند روز و به نوبت عزادارت میشوند. گرافیستها و نقاشان و طراحها دست بهکار میشوند و همان روز طرحها و عکسهای متنوعی از تو و شهدای دیگر رسم و منتشر میشود.
آدرس کوتاه خبر:
