هوآوي نسل جديدي از نمايشگرها را معرفي كرد
میار: کاربران گوشیهای هوشمند همواره به دنبال تجربه بصری طبیعی و بینقص هستند؛ کاربران نمایشگرهای بزرگتری میخواهند و تجربه کاربری بهتری از گوشیهای هوشمند انتظار دارند تا پاسخگوی انتظارات بالای آنها برای تماشای فیلم، بازی و حتی خرید کردن باشد.
با تکامل فناوری نمایشگرهای بدون حاشیه، نسبت نمایشگر به بدنه گوشیهای هوشمند از سال ۲۰۱۷ رو به افزایش بوده است. از زمان نخستین نسل از نمایشگرها که نسبت ابعادشان ۱۸:۹ بود و دوربین سلفی بیرون از نمایشگر قرار میگرفت، تا طراحیهای مختلف نسل دوم که نسبت ابعاد ۱۹:۹ داشتند و یک بریدگی در بالای نمایشگر بود و دوربین جلویی در داخل فضای کلی نمایشگر قرار داشت، گوشیسازانی از قبیل هوآوی همیشه در تلاش بودند تا به یک طراحی بدون حاشیه تمام و کمال برای نمایشگر برسند.
هوآوی با معرفی گوشی Huawei nova 4، یکی از شرکتهایی بود که در این مسیر موفق شد. اما برای رسیدن به چنین موفقیتی مانع سختی وجود داشت که نامش دوربین جلویی بود. مهمترین چالش برای جا دادن دوربینی در زیر نمایشگر بیش از آنکه به طراحی مربوط باشد، به تجهیزات فوقالعاده پیچیده در روند تولید مربوط میشد. برای اینکه دوربین به بهترین شکل ممکن در زیر نمایشگر «پنهان» شود، میبایست ماژول دوربین تا جای ممکن کوچک باشد. برای رسیدن نور لازم به این دوربین هم دو راه حل احتمالی وجود داشت: اول اینکه روی نمایشگر السیدی «سوراخی کامل» ایجاد شود و دوربین در داخل این سوراخ قرار بگیرد، و دومین راه حل هم اینکه «سوراخی کور» پشت نمایشگر به وجود بیاید و ماژول دوربین در زیر نمایشگر و پشت این سوراخ جا داده شود.
با تکامل فناوری نمایشگرهای بدون حاشیه، نسبت نمایشگر به بدنه گوشیهای هوشمند از سال ۲۰۱۷ رو به افزایش بوده است. از زمان نخستین نسل از نمایشگرها که نسبت ابعادشان ۱۸:۹ بود و دوربین سلفی بیرون از نمایشگر قرار میگرفت، تا طراحیهای مختلف نسل دوم که نسبت ابعاد ۱۹:۹ داشتند و یک بریدگی در بالای نمایشگر بود و دوربین جلویی در داخل فضای کلی نمایشگر قرار داشت، گوشیسازانی از قبیل هوآوی همیشه در تلاش بودند تا به یک طراحی بدون حاشیه تمام و کمال برای نمایشگر برسند.
هوآوی با معرفی گوشی Huawei nova 4، یکی از شرکتهایی بود که در این مسیر موفق شد. اما برای رسیدن به چنین موفقیتی مانع سختی وجود داشت که نامش دوربین جلویی بود. مهمترین چالش برای جا دادن دوربینی در زیر نمایشگر بیش از آنکه به طراحی مربوط باشد، به تجهیزات فوقالعاده پیچیده در روند تولید مربوط میشد. برای اینکه دوربین به بهترین شکل ممکن در زیر نمایشگر «پنهان» شود، میبایست ماژول دوربین تا جای ممکن کوچک باشد. برای رسیدن نور لازم به این دوربین هم دو راه حل احتمالی وجود داشت: اول اینکه روی نمایشگر السیدی «سوراخی کامل» ایجاد شود و دوربین در داخل این سوراخ قرار بگیرد، و دومین راه حل هم اینکه «سوراخی کور» پشت نمایشگر به وجود بیاید و ماژول دوربین در زیر نمایشگر و پشت این سوراخ جا داده شود.
دسته بندی: اقتصادی
آدرس کوتاه خبر:
