قاضی کرولال

دکترمحمدباقر قربانزاده، رئيس دادگاه كيفري يك استان تهران/ کار دشوار و پرمشقت قضایی و درگیر بودن با تراکم کار طاقت فرسا دردل خود خاطرات تلخ وشیرینی را نیز به همراه دارد. گرچه امکان باز گفتن بسیاری از آنها وجود ندارد اما اشاره به برخی از خاطراتی که قابل ذکرند خالی از فایده نیست. همه آنهاواقعیت هایی است که رخ داده. نکته ای که لازم به ذکر است اینکه از طرفین مرافعه و مخاصمه ای که به دادگاه مراجعه می کنند، غالباً فقط یکی از طرفین ذی حق است و در چنین حالتی چون رأی صادره یا تصمیم قضائی اتخاذ شده به نفع یکی و به ضرر دیگری خواهد بود. کم تراتفاق می افتد طرفی که تصمیم قضایی به ضرروی بوده است، تمکین کند بلکه بیشتر اوقات افراد بر غم آنکه خود می دانند در دعوایی که طرح کرده اند محق نبوده اند، با این وجود به هر راهکاری متوسل می شوند تا اگر بتوانند خود را محق و حاکم سازند. علت برخی ازاین رفتارها به اشکالاتی برمی گردد که در قوانین وجود دارد از جمله طرق متعددی که برای اعتراض و تجدید نظرخواهی پیش بینی شده و برخی دیگر ازرفتارها نیز ناشی از فرهنگ سازی های غلطی است که موجب افزایش غیرمعمول مطالبات وانتظارات مردم و در نتیجه عدم قناعت آنان به حقوق خود شده است. در این امر نیز عوامل و نهادهای مختلفی دخیل هستند که فعلاً در اینجا مجال پرداختن به آن نیست. بیشتر گرفتاریها از اینجا ناشی می شود که مردم نمی دانند چه موقع وکجا حق دارند و چه وقت و چه جایی حق آنها نیست و اگر هم بدانند به آن قانع نیستند.

آنچه نقل می شود از جمله اتفاقاتی است که در این راستا رخ داده است:

در پرونده ای تعدادی از همسایگان شکایت کرده بودند که یکی از ساکنین مجتمع مسکونی دو پسر بیکار در منزل دارد و در زمانی که آنان در محل اقامت شان حضور نداشته اند، این دو نفر به انباری آنان دستبرد زده و چند گونی برنج و اقلام دیگری را به سرقت برده اند. متهمان شکایت متقابلی را مطرح ساخته بودند مبنی بر اینکه توسط سه نفر از ساکنین که از جمله شاکیان پرونده هستند، مورد ضرب و جرح قرار گرفته اند. پس از بررسی های لازم و کشف حقیقت، ادعای متقابل متهمان رد وآنان محکوم و شکات از اتهام ادعایی متهمان تبرئه شدند. پس از ابلاغ رای، مادر متهمان که در جلسه رسیدگی حضور نداشت به دادگاه مراجعه، ابتدا در سالن شروع به داد و بیداد و فحاشی کرد به نحوی که صدایش از داخل شعبه شنیده می شد و سپس با کنار زدن مدیر دفتر و فحش و ناسزا وارد شعبه دادگاه شد، درحالی که من مشغول نوشتن رأی پرونده اي بودم. هرچه به دهنش آمد و می توانست ازفحش و ناسزا و نفرین نثار کرد، چون دید من همچنان سرم پایین است و مشغول نوشتن هستم و هیچ عکس العملی از خود بروز نمی دهم بعداز چند دقیقه ساکت شد و آخر سر گفت: "الحمدلله که ایشان هم کرند و هم لال. نمی دانستم دراین مملکت آدم کر و لال را هم قاضی می کنند." و درب شعبه را با عصبانیت کوبید و رفت.