هر جرعه کز خُمِ مِی، بر کام عاشق آید نوری است از سماوات، با سوز دل برآید من قطره قطره ی غم، از جام نور، نوشم زان رو که از مدینه، دیگر نوا نیاید بی عطر اشک عزلت، در کنج بیت الاحزان رونق به باغ و بُستان، هرگز دگر نشاید مرجان و لؤلؤ از غم، رنگی به رُخ ...