چرا باید بگوییم رژیم غاصب صهیونیستی و نه اسرائیل؛

موانع ایدئولوژیک، امنیتی و عملی کنونی نشان می‌دهد، فلسطین همچنان تحت اشغال رژیم کودک کش صهیونیستی باقی خواهد ماند و چشم‌انداز دو کشور مستقل به واقعیت نخواهد پیوست و در واقع دو کشوری دروغ بزرگی است که یا محمود عباس در جهت منافع شخصی اش آن را گاها در رسانه ها بیان می کند و یا اینکه اسرائیل او را گول زده است و او چنین دروغی را مطرح می کند.

به گزارش میار، دولت‌های اخیر اسرائیل تحت رهبری نتانیاهو و متحدان راست‌گرا قانوناً به کنارزدن هر طرح دو‌ دولتی ادامه داده‌اند. در فوریه ۲۰۲۳ نتانیاهو گفت فلسطینیان می‌توانند «خودگردانی» داشته باشند اما نه «حاکمیت» و تکرار کرد که اسرائیل کنترل کامل امنیت کرانه باختری را حفظ خواهد کرد. کمی بعد در همان سال او به اعضا کنست گفت که اسرائیل باید از تشکیل هرگونه کشور مستقل فلسطینی جلوگیری کند. مجلس اسرائیل نیز در تصمیمات رسمی اخیر تأکید کرده است که موضوع تشکیل کشور فلسطین را خط قرمز می‌داند. 

پیشینه

 در سال ۱۹۴۸ جنگی میان کشورهای عربی و قدرت جدید اسرائیل رخ داد که به تأسیس دولت اسرائیل (رژیم اشغالگر صهیونیستی) انجامید. در پایان آن جنگ مرز خط سبز به‌عنوان مرزهای غیررسمی اسرائیل تثبیت شد و حدود ۷۱۱ هزار فلسطینی از سرزمین‌های تحت حکومت اسرائیل (فلسطین واقعی) آواره شدند. در سال ۱۹۶۷ نیز با جنگ شش روزه، اسرائیل کرانه باختری رود اردن (شامل بیت‌المقدس شرقی) و نوار غزه را اشغال نظامی کرد. پس از آن، نهادهایی مانند جنبش فتح و سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌تدریج به ایده دو دولتی رسیدند و در دهه ۹۰ با توافق اسلو (۱۹۹۳–۱۹۹۵) تشکیلات خودگردان فلسطین (PA) شکل گرفت. با این حال، پس از ترور اسحاق رابین (۱۹۹۵) و روی کار آمدن بنیامین نتانیاهو، مذاکرات آتشین حل و فصل نهایی متوقف شد و فلسطینیان به تنهایی به دنبال شناسایی بین‌المللی «دولت فلسطین» رفتند. 

 وضعیت کنونی فلسطین 

 امروزه «دولت فلسطین» توسط اکثریت قاطع اعضای سازمان ملل به رسمیت شناخته شده است: تا مارس ۲۰۲۵، ۱۴۷ کشور از ۱۹۳ عضو سازمان ملل متحد، فلسطین را به‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت می‌شناسند. افزون بر آن، فلسطین از سال ۲۰۱۲ به‌عنوان ناظر غیرعضو در مجمع عمومی ملل متحد حضور دارد اما در عمل، کرانه باختری و نوار غزه همچنان زیر کنترل نظامی و اقتصادی اسرائیل هستند و بسیاری از ناظران این وضعیت را «حکمرانی یک‌جانبه اسرائیل» بر کل سرزمین توصیف می‌کنند. شهرک‌سازی یهودیان در کرانه باختری و کنترل مرزها، عملاً امکان تشکیل یک کشور فلسطینی یکپارچه را از میان برده است. 

 اسرائیلی ها مانع اصلی راه حل دو دولتی 

 حزب‌ها و رهبران اصلی حکومت اسرائیل به‌طور کلی با تشکیل یک دولت مستقل فلسطینی کنار اسرائیل مخالفت دارند و عمده دلایل ادعایی آنها به شرح زیر است: 

 ایدئولوژی ارضی راست‌گرا: منشور حزب لیکود در انتخابات ۱۹۷۷ صراحتاً بیان می‌کند «بین دریای مدیترانه و رود اردن تنها حاکمیت اسرائیل وجود خواهد داشت». نگاه «اسرائیل بزرگ»، که از دهه ۱۹۷۰ در حکومت‌های راست میانه و راست‌گرا حاکم بوده، معتقد است کرانه باختری جزوی از سرزمین اسرائیل است.

 نگرانی‌های امنیتی: مقامات اسرائیلی صراحتاً تأکید می‌کنند که ایجاد یک کشور فلسطینی مستقل می‌تواند «خطر وجودی» برای امنیت اسرائیل باشد. در قطعنامه پارلمان اسرائیل (کنست) در ژوئیه ۲۰۲۴ آمده است: «کنست اسرائیل به‌طور قاطع با تشکیل کشور فلسطین در غرب رود اردن مخالف است… تشکیلات دولت فلسطین امنیت اسرائیل را تهدید و منطقه را بی‌ثبات می‌کند». 

 عملیاتی و سیاسی: دولت‌های اخیر اسرائیل تحت رهبری نتانیاهو و متحدان راست‌گرا قانوناً به کنارزدن هر طرح دو‌ دولتی ادامه داده‌اند. به عنوان مثال، در فوریه ۲۰۲۳ نتانیاهو گفت فلسطینیان می‌توانند «خودگردانی» داشته باشند اما نه «حاکمیت» و تکرار کرد که اسرائیل کنترل کامل امنیت کرانه باختری را حفظ خواهد کرد. کمی بعد در همان سال او به اعضاء کنست گفت که اسرائیل باید از تشکیل هرگونه کشور مستقل فلسطینی جلوگیری کند. مجلس اسرائیل نیز در تصمیمات رسمی اخیر تأکید کرده است که موضوع تشکیل کشور فلسطین را خط قرمز می‌داند. 

 ساختار جمعیتی و شهرک‌سازی: اسرائیل بیش از ۷۰۰ هزار شهرک‌نشین را در کرانه باختری و اورشلیم شرقی اسکان داده که نفوذ فلسطینی ها در آن مناطق را به‌شدت کاهش داده است. کارشناسان هشدار داده‌اند جاده‌ها و زیرساخت‌های گسترش‌یافته ناشی از این شهرک‌سازی امکان تشکیل دو دولت را عملاً منتفی و احتمال الحاق رسمی اسرائیل را بسیار بیشتر کرده‌اند». 

 دو دولتی اسرائیل و فلسطین؛ دروغی بزرگ!

 با توجه به روندهای فعلی، دستیابی به دو کشور مستقل فلسطین و اسرائیل در آینده نزدیک بسیار دشوار به نظر می‌رسد. زیرساخت‌های شهرک‌سازی و سیاست‌های فعلی اسرائیل، به‌گونه‌ای پیش رفته که شانس راه‌حل دو دولت را بسیار محدود کرده است. بر اساس تحلیلی از مؤسسه «آراب سنتر واشنگتن»، افزایش جمعیت شهرک‌نشینان و تغییرات جمعیتی، تقسیم سرزمین به دو دولت را غیرعملی کرده است. از سوی دیگر، در صورت تغییرات اساسی (مثلاً عقب‌نشینی اسرائیل یا فشار جهانی فراوان)، هنوز این امکان وجود داشت که راه‌حل دو دولت پیگیری شود اما مواضع رسمی و واقعیت میدانی کنونی نشان می‌دهد فعلاً هیچ اقدام ملموسی در این راستا در دست اقدام نیست. 

 ادامه وضعیت کنونی: در صورت حفظ سیاست‌های یک‌جانبه اسرائیل، احتمالاً وضعیت اشغال موجود ادامه خواهد یافت و تشکیل دولتی مستقل فلسطینی ممکن نیست. 

 تشکیل دو دولت مستقل: این راه‌حل تنها در صورت تحولات بنیادین (مثلاً عقب‌نشینی از شهرک‌ها و تضمین امنیتی خاص) می‌تواند مطرح شود اما با توجه به مقاومت راست‌گرایان اسرائیل و فقدان پیش‌شرط‌های سیاسی، در حال حاضر امکانی واقعی برای تحقق چنین سناریویی دیده نمی‌شود. 

 راه‌حل دولت واحد دموکراتیک: برخی تحلیلگران پیشنهاد داده‌اند یک کشور دمکراتیک مشترک با حقوق برابر برای همه ساکنان ایجاد شود. این ایده به دنبال حل مسائل پناهندگان و وضعیت قدس است اما در حال حاضر اختلافات سیاسی داخلی و مساله هویت ملی اسرائیل/ یهودیت عملاً مانع عملی شدن چنین راه‌حلی است. 

 بنابراین، در مجموع، با توجه به دیدگاه‌ها و تصمیمات فعلی دولت اسرائیل، آینده تشکیل یک کشور مستقل فلسطین تحت حاکمیت دو دولت (دولتی در کنار اسرائیل) به‌طور جدی نامطمئن و دروغی بزرگ است که محمود عباس گاها بیان می کند. موانع ایدئولوژیک، امنیتی و عملی کنونی نشان می‌دهد تا زمانی که تغییری بنیادی در سیاست‌های داخلی اسرائیل یا شرایط منطقه‌ای رخ ندهد، فلسطین همچنان تحت اشغال باقی خواهد ماند و چشم‌انداز دو کشور مستقل به واقعیت نخواهد پیوست.