روز نهم جشنواره فیلم فجر؛ برج میلاد میزبان ۵ فیلم با موضوعات جسورانه و نقد اجتماعی بود

نهمین روز از چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر در سینمای رسانه (برج میلاد) با نمایش پنج فیلم سینمایی و نشست‌های پرسروصدای خبری همراه بود.

به گزارش میار، نهمین روز از چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر در سینمای رسانه (برج میلاد) با نمایش پنج فیلم سینمایی و نشست‌های پرسروصدای خبری همراه بود. فیلم‌های «شاه نقش»، «۱۹۶۸»، «فریاد»، «ممنوع‌الخروجی» و «سالن ۴» در بخش‌های مسابقه و نمایش ویژه، سوژه بحث‌های منتقدان و تماشاگران شدند. پس از هر اکران، عوامل و بازیگران این آثار در نشست‌های خبری به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ دادند.

شاه نقش؛ بازگشت شاهد احمدلو پس از ۱۸ سال

کارگردان: شاهد احمدلو

بازیگران: بهرنگ علوی، هومن برق‌نورد، نسیم ادبی، مینا وحید، رضا رویگری و...

شاهد احمدلو پس از ۱۸ سال دوری از جشنواره فیلم فجر، با اثر جدیدش «شاه نقش» به بخش مسابقه بازگشته است. این فیلم که پیش‌تر با نام «کتک‌خور» شناخته می‌شد، داستان رقابت دو سیاهی‌لشکر سینما (ناصر و رضا) برای ریاست انجمن صنف هنروران را روایت می‌کند. احمدلو در این اثر تلاش کرده تا با طنزی تلخ، نقدی غیرمستقیم به فضای سیاسی وارد کند، اما به نظر می‌رسد فیلم میان «کمدی معمولی» و «کمدی سیاهِ عمیق» معلق مانده است.

نکات برجسته:

    بازی هومن برق‌نورد در نقش یک هنرور زمین‌خورده، عمیق و تأثیرگذار است، درحالی که نقش بهرنگ علوی به سطح کمدی‌های رایج سینمای ایران محدود می‌شود.

    حضور رضا رویگری با وجود مشکلات جسمانی، یکی از لحظات به یادماندنی فیلم است؛ دیالوگ معروف او: «سینما حق مشایخی را هم نداد، چه برسد به بقیه...» طنینی از واقعیت تلخ صنف هنروران را نشان می‌دهد.

    احمدلو در نشست خبری تأکید کرد: «شخصیت اصلی فیلم عشق بهروز وثوقی دارد و من خودم هم ۵۰ درصد صحبت‌هایم دیالوگ فیلم‌هاست!»

۱۹۶۸؛ تخیل تاریخی با حاشیه‌های سیاسی

کارگردان: امیرمهدی پوروزیری

بازیگران: امیر نوروزی، لیندا کیانی، پادینا کیانی و...

اولین ساخته سینمایی پوروزیری، فیلمی درام-معمایی با محوریت یک واقعه خیالی است: برنامه‌ای برای ربودن اعضای تیم ملی فوتبال اسرائیل در سال ۱۳۴۷، همزمان با مسابقه تاریخی ایران و این تیم در جام ملت‌های آسیا. هرچند فضاسازی و کشش داستانی فیلم قابل تحسین است، اما شخصیت‌ها در حد تیپ‌های ساده باقی می‌مانند.

حاشیه‌سازترین نکته:

    در نشست خبری، برخی خبرنگاران فیلم را «به نفع اسرائیل» خواندند، اما پوروزیری با رد این ادعا گفت: «مشکل ما با اسرائیل تاریخی است. این فیلم جسورانه و متفاوت است.»

    ایرج محمدی (تهیه‌کننده) نیز افزود: «این اثر نشان می‌دهد ایران از دهه‌ها پیش با اسرائیل درگیر بوده؛ موضوعی که امروز جهانیان سعی در کمرنگ کردن آن دارند.»

فریاد؛ اثری آزاردهنده با پایان‌بندی مبهم

کارگردان: محمدرضا اردلان

بازیگران: بهزاد دورانی، مهرداد ضیایی، یاسین طلوعی و...

«فریاد» نخستین فیلم بلند اردلان، داستان نوجوانی کرد به نام «هاوار» (به معنای فریاد) است که در یک مرغداری شاهد درگیری‌های خشن بین صاحب کارخانه و کارگران می‌شود. فیلم با فضایی تاریک، شخصیت‌های منزجرکننده و ریتمی کند، مخاطب را تحت فشار روانی قرار می‌دهد. هرچند بازیگران عملکرد قابل قبولی دارند، اما به نظر می‌رسد این اثر نه برای اکران عمومی مناسب است، نه حتی برای سینمای هنر و تجربه!

پاسخ‌های مرموز کارگردان:

    اردلان در نشست خبری توضیح روشنی درباره ایده ساخت فیلم نداد و تنها گفت: «این فیلم را براساس پایان‌نامه ارشدم ساختم!»

    انتقاد اصلی: چرا نام فیلم به جای «هاوار» (فریاد کردی)، به فارسی تغییر داده شد؟

ممنوع‌الخروجی و سالن ۴؛ حاشیه‌های خارج از مسابقه

دو فیلم «ممنوع‌الخروجی» (سیدجلال اشکذری) و «سالن ۴» (حسین ترک‌جوش) در بخش نمایش ویژه اکران شدند. جزئیات داستانی این آثار هنوز به طور کامل فاش نشده، اما حضور بازیگرانی مانند سجاد بابایی و محسن قصابیان توجه رسانه‌ها را جلب کرده است.

حاشیه‌های داغ روز نهم

    واکنش به «پیرپسر» و «غریزه»: فیلم‌های خارج از بخش مسابقه مانند «پیرپسر» (اکتای براهنی) و «غریزه» (ساوش اسعدی) همچنان سوژه بحث‌های داغ هستند. تماشاگران «پیرپسر» را اثری بی‌نظیر در سینمای ایران خواندند و پس از نمایش، عوامل فیلم برای دقایق طولانی تشویق شدند.

    پاسخ قائم‌مقامی (تهیه‌کننده شاه نقش) به انتقادها: «این فیلم کاملاً خصوصی ساخته شده و هیچ نهاد دولتی حامی آن نبوده! شانس من این است که هیئت‌داوران همیشه آثارم را می‌پذیرند!»

    فیلم «قاتل و وحشی» هنوز در انتظار مجوز: رائد فریدزاده اعلام کرد مشکلات این فیلم پس از ۷ سال هنوز حل نشده، اما امید به رفع آن وجود دارد.

پایان روز نهم؛ جشنواره‌ای از تضادها

روز نهم جشنواره فیلم فجر تصویری از تنوع و جسارت سینمای ایران را به نمایش گذاشت: از نقد سیاسی در قالب کمدی تا تخیل تاریخی و داستان‌های آزاردهنده روانی. اما پرسش بزرگ این است: آیا این آثار می‌توانند از حصار جشنواره فراتر روند و مخاطب عمومی را جذب کنند؟ پاسخ را باید در روزهای آینده و واکنش اکران جستجو کرد...