عزیز گرگیج| در استانی که فاصله میان بسیاری از شهرها و روستاها صدها کیلومتر است، سوخت یک کالای لوکس نیست؛ بخشی از زندگی روزمره مردم است؛ در سیستان و بلوچستان، خودرو وسیله تفریح نیست، بلکه تنها راه دسترسی به درمان، آموزش، اشتغال و انجام ابتداییترین امور زندگی است.
به گزارش میار در ادامه یادداشت عزیز گرگیج خبرنگار استان سیستان و بلوچستان آمده است: با این حال، تصمیم به کاهش سهمیه بنزین و همزمان محدود شدن دسترسی مردم به کارتهای سوخت جایگاه، پرسشی جدی را مطرح میکند؛ آیا شرایط خاص این استان هنگام این تصمیمگیری دیده شده است؟
اگر قرار باشد هزینه رفتوآمد هر روز بیشتر شود، شاید باید از همین امروز به فکر بازگشت به شیوههای حملونقل گذشته باشیم؛ شتر و الاغ! همان وسایلی که روزگاری تنها راه عبور از این سرزمین پهناور بودند؛ البته این جمله طنزی تلخ است؛ طنزی که از دل واقعیت روزگار ما بیرون آمده است.
از نمایندگان محترم مجلس و مسئولان انتظار میرود به جای تصمیمهای یکسان برای همه استانها، واقعیتهای جغرافیایی و معیشتی سیستان و بلوچستان را در نظر بگیرند؛ عدالت زمانی معنا پیدا میکند که تفاوتها دیده شوند، نه اینکه برای استانهای کاملاً متفاوت، یک نسخه واحد پیچیده شود که در آن تمامی مولفههای دیگر دیده نشدهاند.
مردم این استان امتیاز ویژه نمیخواهند؛ تنها خواستهشان این است که پیش از هر تصمیم، نقشه سیستان و بلوچستان روی میز مسئولان باز شود، فاصلههای طولانی، محرومیتها و نیازهای واقعی مردم دیده شود و سپس تصمیمی گرفته شود که بر اساس عدالت، انصاف و واقعیتهای میدانی باشد.
کاهش سهمیه سوخت شاید روی کاغذ یک تصمیم مدیریتی باشد اما در زندگی مردم سیستان و بلوچستان، میتواند به معنای محدود شدن درمان، آموزش، اشتغال و حتی ارتباط با نزدیکان باشد؛ هر تصمیمی اگر بدون شناخت از شرایط هر استان و منطقهای گرفته شود، بیش از آنکه مشکلی را حل کند، بار مشکلات مردم آن استان و منطقه را سنگینتر خواهد کرد.