در فضای هنر معاصر، جایی که مرزهای میان رنگ، اندیشه و موسیقی گاه درهم میشکند، نامِ آرامِ بحرانی بهعنوانِ یکی از کوچکترین مجموعهداران آثار انتزاعی در ایران و جهان مطرح شده است؛ او دخترِ محمدرضا بحرانی و از خانوادهای هنردوست و معناگراست که از کودکی در فضایی سرشار از هنر و اندیشه رشد یافته است.
به گزارش میار، فریدالله ادیبآیین، نقاش، منتقد، موسیقیدان و مجموعهدار برجسته، است، او با نگرشی آیندهنگر و با تأکید بر پیوند میان «هنر، معنا و میراث»، مجموعهای از تابلوهای شاخص خود را به نامِ آرام بحرانی ثبت کرده تا او از همان سنینِ ابتدایی، آرام در مسیرِ شکلگیریِ ذوق، هویت فرهنگی و تفکر هنری پرورش یابد.
نقاشی اول؛ «مست»
«مست» آغازگر این مجموعه است؛ تصویری از شور و هیجان رنگ که انفجار خطوط و ضربههای آزاد قلممو در آن به شنونده «موسیقیِ رنگ» میمانَد. ترکیببندی و ریتمِ تصویری این تابلو مخاطب را به تجربهای درونی دعوت میکند و اثری از درونِ انسان به جهانِ احساس را به نمایش میگذارد.
نقاشی دوم؛ «کرانه رؤیا»
در «کرانه رؤیا» سکوت و آرامش غالب است. پالتهای بنفش و آبی و حرکاتِ نرمِ رنگ، جهانی خیالی میآفرینند که بیننده را به آرامشِ درونی فرا میخواند. ادیبآیین در این اثر، با زبانِ رنگ چکامهای از رؤیا و مراقبه سروده است؛ لکههای رنگ هر یک بهسانِ نغمههایی از دلِ طبیعت اجرا میشوند.
نقاشی سوم؛ «سمفونیِ رنگها»
«سمفونیِ رنگها» تلاقیِ موسیقی، فلسفه و انرژیِ بصری است. در این تابلو، هماهنگی میان اصواتِ ذهنی و حرکتِ فیزیکیِ رنگ بهگونهای تصویر شده که هر موجِ رنگی همچون نتی از «ارکسترِ زندگی» به گوش میرسد. این اثر فراتر از مرزهای سنتیِ نقاشی حرکت کرده و به سمتِ شکلگیریِ نوعی موسیقیِ تصویری گام برمیدارد.
میراثِ بزرگ و چشماندازِ آینده
فریدالله ادیبآیین از پیشگامانِ هنرِ چندوجهی و اکسپرسیونیسمِ انتزاعی در افغانستان و ایران بهشمار میآید. فراهمآمدنِ این مجموعه برایِ آرامِ بحرانی تنها زمینه رشدِ هنری او را فراهم نکرده؛ بلکه او را صاحبِ میراثی هنری و جهانی کرده است که ریشه در تفکر، موسیقی، فرهنگ و عشق به زیبایی دارد.
جایگاهِ بینالمللی
منتقدانِ هنر این اقدام را نمونهای از تداومِ میراثِ هنریِ نسلها توصیف کردهاند. مجموعه آرامِ بحرانی با آثارِ فریدالله ادیبآیین در فهرستِ برخی از معتبرترین مجموعههای خصوصیِ هنری در خاورمیانه جای گرفته و بهعنوانِ بخشی از هویتِ فرهنگیِ نوظهورِ ایران و افغانستان شناخته میشود.
آیندهای روشن پیشِ رو
آینده هنریِ آرام احتمالاً ترکیبی از پاسداشتِ میراثِ هنرمندی سرشناس و ابداعِ زبانی شخصی در هنر خواهد بود؛ مسیری که هنر را نهفقط بهعنوانِ یادگارِ بزرگ بلکه بهمثابه زبانِ بیانِ روح و اندیشه او برجسته میسازد.