میار: تابستانسال۹۵ مأموران پلیس پایتخت از حادثه اسیدپاشی در یکی از محلههای افسریه باخبر و راهی محل شدند. شواهد نشان میداد در این حادثه زن جوان بعد از پاشیدن اسید روی صورت خواهر شوهرش قصد فرار داشت که از سوی همسایهها دستگیر شدهاست. مجروح حادثه که زهره نام داشت به بیمارستان منتقل شد و تحت درمان قرار گرفت. عروس خانواده هم به پلیس آگاهی منتقل شده و تحت بازجویی قرار گرفت، اما جرمش را انکار کرد و گفت: نمیداند چه کسی باعث این حادثه شده است.
در روند تحقیقات زهره بعد از بهبودی در طرح شکایتش به مأموران گفت: شب حادثه در خانه برادرم مهمان بودم و شب را آنجا خوابیدم. سمیه با فرزندش در اتاق خواب بود. صبح بعد از اینکه برادرم به محل کار رفت، سمیه در حالی که لباس عجیبی به تن داشت بالای سرم ایستاد و قصد داشت مرا خفه کند. بلافاصله از جا بلند شدم و شروع به سر و صدا کردم که ناگهان او روی صورتم اسید پاشید و فرار کرد. با سر و صداهای من بود که همسایهها بیرون آمدند و سمیه را در حال فرار دستگیر کردند.
بعد از این توضیحات، عروس خانواده با انکار جرمش بنا به شواهد و قرائن موجود روانه زندان شد و پرونده بعد از صدور کیفرخواست به شعبه دوم دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد. ماه گذشته، پرونده روی میز هیات قضایی همان شعبه به ریاست قاضی زالی قرار گرفت. ابتدای اين جلسه شاکی در جایگاه قرار گرفت و باردیگر شکایتش را مطرح كرد. در ادامه متهم نیز با انکار جرمش گفت: همه این حرفها دروغ است و من عامل اسیدپاشی نبودم.
در پایان هیات قضایی وارد شور شدند و با مجرم شناختن متهم اصلي پرونده كه تمامي مدارك موجود در پرونده عليه او بود و همچنين با توجه به نظريه پزشكي قانوني كه عنوان كرده قصاص با توجه به عمق سوختگي روي صورت و بدن شاكي قابليت اجرا نخواهد داشت، راي به پرداخت ديه و حبس متهم صادر كردند.