پرویز دوایی را باید جزو پیشگامان نقد نویسی در سینمای ایران دانست. منتقدی که در عین احاطه اش به سینما و ادبیات، به دلیل تسلط به زبان انگلیسی توانست با وامگیری از لحن نقدنویسی در اروپا و آمریکا و تلفیق آن با مقتضیات نقدفیلم نویسی در ایران، سبکی تازه برای خود دست و پاکند.
دوایی نقدهایش را در مجله های سیاه و سپید، فردوسی، ستاره سینما، فیلم و هنر سینمای نو، نگین، بامشاد، هنر سینما، فرهنگ و زندگی، رودکی تماشا، فصل نامه فیلم، روشنفکر و سینما می نوشت و هرگاه که امضای پرویز دوایی را نمی خواست، زیر نوشته هایش را پ، پیک، پیام، پرویز، پ.د، پیرایه، پرویز شیوایی، پیمان و پندار و پژواک امضا می کرد.
او در نثرش با استفاده از ادبیات مردم کوچه و بازار در داستانهایی که این اواخر نوشته و منتشر می کند، نوعی از دیالوگ نویسی آشنا و زنده را به خواننده ارائه می دهد که در فضاسازی اثر به او کمک شایانی می کند و بشدت شبیه سینماست.
او در سال ۱۳۵۳ از ایران مهاجرات کرد و ساکن شهر پراگ در کشور چک شد و همچنان آنجا زندگی میکند. از آن سالها تا کنون او از نگارش نقد سینمایی فاصله گرفته و متمایل به داستان نویسی شده است. مجموعه داستان «باغ»، «مردی که هنوز با کودکیاش زندگی میکند»، «بازگشت یکه سوار»، «بلوار دلهای شکسته» و چند ترجمه حاصل دهه های اخیر حضور او در غربت است.
او ید طولایی هم در ترجمه آثار سینمایی داشته است. خیلی از علاقه مندان به سینما حتما ترجمه دلپذیر و خواندنی او از کتاب «سینما به روایت هیچکاک» فرانسوا تروفو را که انتشارات سروش منتشر و بارها تجدید چاپ شده، مطالعه کرده باشند.
اواخر سال ۹۰ سومین جشن جایزه کتاب سال سینمای ایران از پرویز دوایی تقدیر کرد. در آن سال مرحوم جمشید ارجمند قلم زرین نکوداشت را به نمایندگی از دوایی و در غیاب او از مسعود کیمیایی دریافت کرد.کیمیایی در آن مراسم درباره دوستی خود با دوایی گفت:« او آنقدر وسعت رفاقت دارد که وقتی در این فیلم(اشاره به کلیپ پخش شده در آن مراسم) او را دیدم پیش خود گفتم، او همانی است که از او بسیار آموختم، با او خیلی زندگی کردم و بسیار از او زندگی را یاد گرفتم.خالصانه میگویم، پرویز برگرد. برگرد تا این اواخر را با هم باشیم. ما هم خیلی بهانه برای قهر کردن داشتیم، ولی باید از او یاد گرفت. او را خالصانه و عاشقانه دوست دارم».
این منتقد کهنسال سینما که متولد سال ۱۳۱۴ در تهران است، فردا ۸۳ ساله می شود.
