اتوبوسرانی تهران تا سال ۳۶ توسط شرکتهای غیردولتی ۲۳ گانه اداره میشد که این خطوط از نخستین روز سال ۳۷ یکی پس از دیگری دولتی شدند.
شرکتهای غیر دولتی اتوبوسرانی تهران تلاش بسیار کردند که دولتی نشوند. آنها برای افزایش بهای بلیت دستاویزی بهعنوان «ادامه خط» و «خط فرعی» اختراع کرده بودند و به این بهانه از مسافر نیم ریال (ده شاهی) بیشتر میگرفتند.
مدیران شرکتهای غیردولتی سابق دولت را متهم میکردند که به منظورهای سیاسی دست به ملی کردن شرکتهای آنها زده است و میخواهد به این ترتیب کنترل رفتوآمد در شهر را بهدست داشته باشد و از اعتصابات آینده جلوگیری کند.